मी वंदना पाटील आता मंजिरी मणेरीकर. टाटा मेमोरियल सेंटरमधून MD in Pathology करूनही मला मुंबईत म्हणावा तसा चांगला जॉब मिळाला नाही. मला मुंबई सोडायची जराही इच्छा नव्हती. तरी पुणे, तळेगाव अश्या ठिकाणी जॉब केले व शेवटी Pathology सोडून देऊन पुन्हा विद्यार्थिनी झाले. आधी MA with Sanskrit केले आणि मग BA with German la प्रवेश घेतला होता. अशी 5 वर्षे गेली. मला आपण एवढी मोठी डीग्री घेऊनही त्या क्षेत्रात काम करत नाही याची रुखरुख होती.

पावसाच्या वर्षावात न्हायला सर्वांनाच आवडतं. पण मी तुम्हाला आता एक असा खरा घडलेला प्रसंग सांगणार आहे, ज्यात अशा एका गोष्टीच्या वर्षावात काही जणांना न्हायचा योग आला होता, ज्याची कोणी स्वप्नातसुद्धा कल्पना करू शकणार नाही.

मराठीच्या गमतीजमती-
'भयंकर सुंदर!'
बंगालीतलं 'भीषण सुंदर' सुप्रसिध्दच आहे. पण अशी विशेषणं वापरण्यात आपणही काही कमी नाही. परवाचीच गोष्ट! घरची आणि पाहुणी मुलं-मुली एक छानसा सिनेमा पाहून आली होती. कसा होता--यावर प्रत्येकाची प्रतिक्रिया वेगळी.
'सही'! 'लय भारी'! 'भन्नाट'! 'जबरदस्त'!
मला 'प्रचंड' आवडला!
काय 'भयानक' हसलोय आम्ही! (हे मात्र सहज शक्य आहे.)
तोपर्यंत चहा झाला होता.
'वॉव, काकू, आल्याचा चहा? मला 'भयंकर' आवडतो'!
'ओ! ग्रेट'!
'मस्‌ऽऽऽऽस्त'!
'आहा! कूऽऽऽऽल'!
म्हणजे चहा 'भयंकर'? का मस्त(वाल), का 'कूऽऽल' म्हणजे थंड?