तुझ्या आतमधी विस्तव सापडतो
जगण्याच्या सक्तीनं रेंगाळलेला कल्लोळ
रातच्या सैपाकातनं वायला पडून राखेखाली
रातभर मुसमुसत फुलवलेली विषन्न उमेदीची जाळी

प्रवासाच्या प्रत्येक
वाकणा-वळणावर
तुझ्या
भेटीचे भास

ह‌मी होती........
तू
गहन ग्रन्था॑तून गवसशील,
भोळ्या भक्तीतून भेटशील,
उपभोगाच्या उबगातून उमजशील,
कठोर कर्मकाण्डातून कळशील,
प्रखर प्रज्ञाचक्षू॑ना प्रतीत होशील,
प्रकाण्ड प्रमेया॑तून प्रकटशील....

तू मात्र..
श्रद्धेच्या साखळ्या सैलावून
तर्काच्या तटब॑द्या तोडून
... नि:शेष निसटलास

....मला
अपेक्षाभ॑गाच्या आघातात
व॑चनेच्या वावटळीत
भ्रमनिरासाच्या भोवऱ्यात
भोव॑डत ठेवून........

गावाकडच्या मावळतीचे
…….रंग बिलोरी
प्रसन्न पिवळे, गडद गुलाबी
निवांत निळसर, कबरे करडे
पाहून निवती माझे डोळे
…....निब्बर शहरी

प्रसन्न पिवळ्या संध्याकाळी
खेळ अ॑गणी रंगुनी जावा
दावण तोडुन, आचळ सोडुन
....अचपळ गोऱ्हा
.....पिऊन वारा....
उधळत जावा

गडद गुलाबी संध्याकाळी
शुक्र जरासा तेजाळावा
उडता उडता पुन्हा थव्याची
......... मोडुन नक्षी....
.........चुकार पक्षी......
उतरून यावा

पावसाच्या दिसाची कविता वाचून माझीही एक चिटकावी वाटलं म्हणून. बाकी, पावसाच्या दिसात "ती"ची आठवण, लई वंगाळ कॉम्बो.

यावेळीही कोसळत्या पावसात
तसाच चिंब भिजेन मी,
फक्त, तुझी आठवण पाठवू नको...
तसाच भटकत फिरेन मी
माळरानाच्या वाटेवर,
सांजवेळी कात्रीत धरायला
तुझी आठवण आली जरी
सावरायला मला,
तुझे प्रेम मात्र पाठवू नको...
का एकटाही बघवत नाही मी तुला
हळूहळू जमतंय मला
तुझ्याशिवायही रहायला,
नको आठवण अन् प्रेमही तुझं,
तुला विसरायला तेवढं सांगू नको...