अशांत अशा या कातरवेळी
खट्टू झालो माझ्याचवर,
बसलो आहे पारावरती
मन जातय डोंगरावर...

डोंगराच्याच गावातला
एक भकास बोडखा डोंगर
ज्यावर न जाणे नसायची
कधीच कसली हिरवळ...

माझ्या सारखाच भासे तो मला
जणू त्याला आवडायची नाही
कुणाचीही वर्दळ...

हटकून मग मी त्यावर जायचो
माझ्या मनातल्या सग्गळ्या बाता
अगदी अगदी सगळ्या कथा
बळेचच त्याच्याशी शेअर करायचो...

तोही सगळ ऐकूण घ्यायचा
माझीच दुसरी बाजू जणू
माझ्या सिगरेटच्या कश बरोबर
माझ्यासारखाच बेधुंद व्हायचा...

कारण...
आणखी एक कविता, पुन्हा तेच कारण,
पुन्हा तीच अवस्था, अपरात्रीचं जागरण...
त्या रस्त्याहून पोकळ वाहताना
माहित असूनही नजर तुझी सोबत शोधते,
विसरण्याच्या प्रपंचात घट्टच होत जाते
अशी तुझी आठवण...
आहेसच अशी "तू"
कशा बरं सरणार तुझ्या माझ्या गप्पा
अन् ते सोनेरी क्षण...
एकदाच ये, असं जवळ बस,
डोळ्यात भरुन घेईल
माझ्या कवितेचं कारण...
पुन्हा एक कविता अन् पुन्हा "तू"च कारण...

एकदा कैदच करतो बघ तुला माझ्या कवितेमध्ये
मनाने जणू ध्यासच धरला...
घरी येतांना मनामध्ये मग
शब्दांनीही फेरच धरला,
एकापेक्षा एक सरस,
कवितांनी जसा माळच फुलला...
आता कशी सुटका सये
बघ लिहून काढतोच तूला,
नसतिल तुझ्याऐवढे सुंदर शब्द माझ्याकडे
पण माझाही हट्टच मग,
लिहायला बसलो तर कवितेचा
धडा होत राहिला,
कवितेचा एक एक शब्द
माझ्या मनातून पळून चालला
शेवटी कबूल केली चूक
माझ्या पामर शब्दांनी
नंतरही खूप केले प्रयत्न
अन् हा पाठशिवनीचा खेळ
आजही तसाच चालू राहिला...

MindsRiot...