मागील भागात प्राथमिक शाळेतील बालपणीच्या आठवणी झाल्या. आता त्यानंतरचा भाग

कोई दिवाना केहता है, कोई पागल समजता है,
पर इस धरति कि बैचैनी तो बस बादल समजता है
मैन तुमसे दुर कैसा हुँ तु मुझसे दुर कैसी है,
ये तेरा दिल समजता है या मेरा दिल समजता है.

हळुहळू मुक्तक पुढे सरकत जातं आणि आपल्याला कुमार विश्वास या नावाची, त्यांच्या शब्दांची नशा चढु लागते. संपूर्ण माहोल बदलून जातो, नजर पोह्चते तिथपर्यंत जमलेली गर्दी, त्यांच्या टाळ्या-शिट्ट्या, मधेच हास्याचा फवारा आणि या सगळ्यात मनाला भिडणारी डॉक्टरांची शायरी.....काही काळासाठी एक वेगळीच दुनिया निर्माण होते.
मग आपल्या समोर पुढचं मुक्तक डॉ. सादर करतात,

कोई पत्थर की मूरत है, किसी पत्थर में मूरत है

अविस्मरणीय हाॅलीवुड/एक-

एकाच नायकावर प्रेम करणारया दोघी बहिणी. पैकी एकीपासून झालेलं मूल दूसरीच्या कुशीत वाढतंय. हे गुपित फक्त नायक आणि बाळाच्या आईलाच माहित. साहजिकच पोटच्या पोराची काळजी वाटणारी आई, त्या अपत्याला पुरेपूर सुख मिळावं यासाठी धडपडते..., त्याला दुर्गुणांपासून दूर ठेवायचा प्रयत्न करते. शेवटी ‘या’ बहिणीच्या पदरात ‘आई’ चा मान येतोच की...म्हणजेच चित्रपटाच्या शेवटी ते मूल तिला ‘आई’ म्हणतं व तिचं मातृत्व सुखावतं...या कथानकावर हिंदीत बरेच चित्रपट निघाले, निघताहेत...

काही वर्षांपूर्वीची गोष्ट, दिल्लीच्या दत्त विनायक मंदिरात सत्यनारायणाची कथा सुरु होती. मंदिराच्या प्रांगणात एक ग्रहस्थ काही लोकांसोबत सत्यनारायण कथेचा माखौल उडवित होते. मी हि तिथे पोहचलो. थोड्यावेळातच लक्ष्यात आले, हे ग्रहस्थ नुकतेच पुण्याहून परतले आहे, आणि तिथल्या एका महाविद्वानाची मुक्ताफळे आपल्या तोंडाने फेकत आहे. मी हि त्या चर्चेत शामिल झालो. एखादी कथा हजारों वर्षांपासून जनमानसात रुजलेली आहे, तर निश्चितच त्या कथेत सामान्यांना भावणार काही तरी असणारच. सत्यनारायणाची कथा सामान्य माणसाला सत्यमार्गावर चालण्याची प्रेरणा तर देतेच शिवाय सामाजिक समरसतेचा संदेश हि देते.

लई लई वर्षांपूर्वी लिहिलेली संवादिका. रुची मासिकात पूर्वप्रकाशित. आंतरराष्ट्रीय नृत्य दिवसानिमित्त.

: अरे पण तू डान्स क्लासला जायला सुरुवात कशी केलीस? Don’t tell me तुझ्या आईनीच तुला क्लासला घातलं.
: अगं ती जरा एक स्टोरीच आहे.