मी टोलनाक्यावर उभा असतो.

हौसेने नाही राहात.

टोलनाक्यावर उभं राहणं हाच माझा जॉब.

मुष्किलीने लागलाय. दोन वर्षं गेली तिसरंही जाईल.

उभं राहूराहू पायाच्या नळ्या दुखतात.

पण मी टोलनाक्यावर उभा असतो.

..

तसा मी ब्राह्मणाचा.

अण्णाआईसोबत चांगला होतो.

अण्णा गांजा भरुन सिगरेट ओढायचे अन मग तासनतास शांत.

आई नुसती तडतडत रहायची.. कढल्यात जळलेल्या मोहोरीसोबत.

मोहरी करपली, तडतड थांबली..

मला शाळेच्या पुस्तकांनी ओकारी यायची. अण्णा म्हणायचे, कशाला शिकतोस.. व्यर्थ आहे सगळं.

अण्णा एकदम अध्यात्मिक. महिनामहिना घराबाहेर.

मग वर्षं वर्षं.

(पात्र: ताई: उमेश ची मोठी बहिण, उर्मी: उमेशची बायको, उमेश)

उर्मी: वन्स, तुम्ही समजवा न उमेशला, तुमच ऐकेल तो. मी पुष्कळ प्रयत्न केला माझं ऐकतच नाही. एकच रट लाऊन बसला आहे, पहिले मुलगा पाहिजे, मुलीचं नंतर बघू. वन्स, लग्नानंतर पहिल्यांदा गर्भार राहिली आहे मी. पहिले मुलगी झाली तर काय झालं. मी त्याला म्हंटले, पुन्हा गर्भात मुलगी आली तर मी नाही म्हणणार नाही गर्भपाताला. भावाला बहिण पाहिजेच. मग बहिण मोठी असेल तर काय फरक पडतो.

दख्खनच्या पठारावर विस्तारलेल्या सह्याद्री किंवा सातमाला या सारख्या पर्वतराजी आणि सौराष्ट्रातील गिरनार पर्वत यांच्या कडेकपारींमध्ये, इ.स. पूर्वकालात खोदल्या गेलेल्या बौद्ध गुंफाना भेटी देण्याचा एक उपक्रम मी वर्ष दोन वर्षांपूर्वी राबवला होता. दख्खनच्या पठारावर त्या काळात राज्य करीत असलेल्या सातवाहन साम्राज्याने या बौद्ध गुंफांमध्ये मागे ठेवलेल्या खाणाखुणा शोधण्याचा एक यत्न करणे हा त्या उपक्रमामागे असलेला माझा हेतू होता व तो बर्‍यापैकी सफल करण्यात मी यशस्वी झालो होतो असे मी आता समाधानाने म्हणू शकतो.