खुषखबर! सध्या सोशल नेटवर्क्स मधे अनेक लोकांना भेडसावणार्‍या एका समस्येवर हा दिलासा आहे. केवळ मुद्दे शिल्लक नाहीत म्हणून अशा नेटवर्क्स वर होणार्‍या वादांमधे अनेकांचे डिस्क्रिमिनेशन होते. त्यांना मग एकतर वैयक्तिक पातळीवर तरी यावे लागते किंवा वाद सोडून जावे लागते, व पुन्हा "पळून गेले" वगैरे ऐकावे लागते.

अनघाने कंटाळून स्क्रीनच्या उजव्या कोपऱ्यात पाहिलं. "साडेअकरा! अजून निदान पंधरा मिनीटं तरी थांबायला लागेल." हे सगळं स्वतःशी पुटपुटण्याचीही सोय नव्हती. तिचा ऑफिसमेट लगेच गप्पा मारायला लागला असता. तिने सवयीनुसार चष्मा काढला. खिशातून ताजा, धुतलेला रूमाल काढला आणि काचा साफ केल्या. तिला कालचाच संवाद आठवला.

"हिला चष्मा पुसायचं फेटीश आहे. चष्मा खराब झाला म्हणून तोंडाने तक्रार केली तरी हिला मनातून आनंदच होत असतो. आता चष्मा पुसायची "अधिकृत" संधी मिळाली म्हणून."
"म्हणूनच बहुतेक ही स्प्रिंकलर्स सुरू असले तरी तिथूनच चालत येते."
"नाही हं. केवढं उकडतंय. चार थेंब अंगावर पडले की बरं वाटतं."

फार पूर्वी विदर्भ देशात आटपाट नगर होते, नगरच्या वेशीवर धनाजी नावाचा शेतकरी आपल्या बायको आणि एकुलत्या एक छकुल्या सोबत सुखाने नांदत होता. आपल्या शेतात तो कधी ज्वारी, तर कधी तूर, भुईमूग इत्यादी पिक घेत होता. वरुण राजाच्या लहरीपणाचा फटका विदर्भाला नेहमीच बसतो. धनाजी सारख्या शेतकरीच्या भाग्यात लक्ष्मी नव्हती पण दुर्भिक्ष पडले तरी उपासमार व्हायची नाही. पोटाचा खड्डा अर्धा तरी भरल्या जात असे.