असा(गेलो) मी आसामी.
लेख आवडला
लेख आवडला. प्रवासवर्णन हा प्रकार एरवी जबरदस्त कंटाळवाणा असतो.
वट्ट, लडतर अशा शब्दांचा वापर विवक्षित भूभागांतून महानगरांत स्थलांतरित झालेल्या पोटार्थींना 'रम्य भूतकाल' वगैरे आठवून देईल. बाकी वैग्रे वगैरे बोलीभाषेतील शब्द लिखाणात आणू नयेत हे माझे मत मी एका लहानशा पेटीत घालून समुद्रात फेकून दिले आहे.
सर्वांचे आभार.
नंदनशेठची कोटी नेहमीप्रमाणेच जबरी आहे ;)
संजोपराव- वैग्रे बद्दल सहमत. इतःपर प्रयत्न करेन.
सारीका-हो अंमळ आंबट होता पण त्यामुळेच खायला मजा आली.
पाभेकाका-बिहू नृत्य बघायला टैम नव्हता, शिवाय ते कधी असते हेही ठौक नव्हते. :(
मिहिर- मजा आहे :)
मेघना- धन्यवाद :)
अरुणजोशी- येस्स, पान बझार वगैरे भाग मस्त वाटला एकदम.
बॅटमॅन जी
सुंदर लेख, ओळख टुरीस्ट प्रमाणे न करुन देता ट्रॅव्हलर च्या शैलीत केल्याने अधिक आवडला. आणि जहर-करार तर खुपच इंटरेस्टीग वाटला. आदिवासी टोळ्यांमधील काही विलक्षण करार माहीत होते पण हा माझ्यासाठी अगदीच नविन. आणि तीर्थंकराची मुर्ती आसाम मध्ये हे ही विशेष वाटले.
अनेक नविन माहीती ने आणि इंडीयन म्युझियम च्या उल्लेखाने बरे वाटले.
शंका (अवांतर)
(१.) हे 'करिबो-नकरिबो' प्रकरण साधुभाषेसारखे काही आहे काय? की व्यवहारी आसामी भाषेतही अशीच रूपे होतात?
(२.) त्याच 'करिबो-नकरिबो'वाल्या पाटीत, ३ आणि ५ क्रमांकाच्या सूचनांतील तो 'इन्धन'नंतरचा शब्द काय आहे? विशेषतः त्या शब्दातले दुसरे (साधारणतः बंगालीतल्या 'र'सारखे, पण ठिपक्याऐवजी त्रिकोणाच्या नजीकच्या भुजेस समांतर रेषा असलेले) अक्षर? (आसामी लिपीत १-२ अक्षरे बंगाली लिपीपेक्षा वेगळी आहेत, हे ऐकून माहीत होते. पैकी 'र' ['ब'मधील त्रिकोणाच्या अंतर्भागात तिरपी रेषा असलेले अक्षर] ओळखता आला. हे दुसरे अनोळखी अक्षर कोणते आहे?)
बाकी, त्या हस्तलिखितातील अक्षर सुंदर आहे, याबाबत सहमत. 'कार्तबीर्ज्जजित', 'भीमः', 'कोषोभीष्माचार्जाग्निदेबतः', 'द्रोणाचार्यगुरु', 'कालीयमर्द्दन सर्ब्बगोपगोपीजनप्रियः', 'लीलागोबर्द्धन(काहीतरी-काहीतरी)गोबिन्दो' असे अधलेमधले बरेचसे शब्द छान लागले. (एकदा जोडाक्षरांची उजळणी करावी लागेल.) पण 'महाभारतासंबंधात आणि विशेषकरून कृष्णासंदर्भात काहीतरी असावे' या अतिव्हेग अटकळीपलीकडे (गोषवारासुद्धा) अर्थ लागला नाही. असो.
१. साधुभाषेसारखे प्रकरण
१. साधुभाषेसारखे प्रकरण असण्याची शक्यता जास्त. आसामी भाषा त्या चारपाच दिवसांत फारशी ऐकावयास मिळाली नाही, जितकी मिळाली तितक्यात हे रूप ऐकले नाही.
२. गुड क्वेश्चन. मलाही हा प्रश्न पडला होता. बारुआ वैग्रे शब्द येत तिथे हे अक्षर दिसायचे. व किंवा अ यांपैकी कशाचे तरी कार्य पार पाडते असे दिसते. नेटवर पाहिले तर 'व' साठी हे अक्षर वापरले जाते असे दिसते. पूर्ण वाक्य "इंधन लोवार आगते इंजिन बंध करिबो" असे आहे. बंगालीप्रमाणे व-ब अद्वैत इथे नसल्याचे पाहून साश्चर्य आनंद वाटला होता.
बाकी तुम्ही बरेच शब्द वाचलेत! बांग्ला शोत्ति भालोइ जानेन ताहोले मोने होच्चे :) मीही पुनरेकवार ट्राय मारला खरा. पण व्हेग क्लूज सोडून अन्य काही कळाले नाही. जुन्या शिलालेखांत किंवा हस्तलिखितांत धर्म, पूर्व, इ. शब्द "धर्म्म", "पूर्व्व",अशा प्रकारे लिहिण्याची फ्याशन होती पॅन इंडियन लेव्हलवर तिचे इथेही प्रत्यंतर आले.
छानच!
फटु हाफिसात दिसत नाहियेत त्यामुळे तुर्ताद फक्त लेखनावरः
लेखन आवडले आहेच. बॅट्याच्या लेखन-पुनरागमनाने आनंदही झाला आहे.
मी आसामात केलेला मत्स्याहारच नव्हे तर प्रत्येक आहारात 'फेसलेली मोहरी' इतकेच आठवते आहे. बाहेर रेस्टारंटात इतका त्रास झाला नाही पण घर्गुती जेवण, घर्गुती जेवण म्हणून एका ठिकाणी गेलो तिथे या मोहरीने झीट आणली होती.
जलोकीया मिर्चीचा प्रताप भूतानात चाखला होता. तिथे चीजच्या तुकड्याबरोर या मिरचीचे 'लोणचे'सदृश काहितरी मिळाले होते. अर्थातच ही मिरची एकदोनदाच चवीपुरती खाल्ली (एकदाच गिळली, दुसर्यांदा लाहीमुळे काढून टाकली बहुदा आता आठवत नै) आणि मुख्यतः चीज खाऊनच समाधान मानले व सर्व करणार्या भगिनीला तोंडदेखले 'चान चान' म्हणून सटकलो. :)
बाकी पेलिकन सदृश म्हणजे हे का?
धन्यवाद ऋषिकेश. मोहरी एकूण
धन्यवाद ऋषिकेश. :)
मोहरी एकूण लैच प्रॉमिनंट आहे तिथे. तरी मी उतरलो त्या हाटेलात सर्व प्रकारच्या डिशेस मिळत होत्या म्हणून बरे.
अन जलोकिया मिर्ची चाखूनदेखील जिवंत राहिल्याबद्दल अभिनंदन ;) ती मिर्ची रेग्युलरलि खाणार्यांची अंतर्गत रचना कशी असेल कुणास ठाऊक. कोठाज ऑफ स्टील मेबी =))
अन साधारण तसा होता खरा. मला फक्त त्याचा लै मोठा आकार अन पांढरा रंग इतकेच आठवते आहे. फटू काढायचा प्रयत्न केला पण तेवढ्यात चाहूल लागून तो उडून गेला. :(
तिखटस्पर्धा
मणिपूरमधे किंग मिर्ची (ऊ मोरोक) नावाचा प्रकार आहे. जगातली ती सर्वात तिखट मिर्ची आहे. १५०० ते २००० रु किलो (सुट्ट्यात दहा रुपयाला एक मिरची) हा भाव आहे. मी गेलो कि २-३ किलो आणतो आणि पाव्हण्यांत वाटतो. आपल्याकडची मिरची तिखट नाही निघाली तर तिच्यात पूडभर टाकून, किंवा जनरलच कमी तिखट टाकून, ते वर्षभर तिखटाचा खर्च वाचवतात.
गावात तिखट खाण्याची स्पर्धा नावाचा प्रकार असतो. तो जास्त जहाल तिखट जास्त खाऊ शकेल तो जास्त महान. अशाच एका तिखटखोर महाभागाने अण्णांचे बोलणे हसण्यावारी नेले. अख्खी मिरची तशाला तशी तोंडात टाकली. मी तिथे नव्हतो म्हणून काय झाले ते पाहायचे सुख मला मिळाले नाही.
पूपू मोरोक
आपल्याकडे जसा ठेचा बनवतात तसे बायकोचे एक काका तळलेल्या कांद्यासोबत एक कल्ला तिखट ऊ मोरोक वापरून बनवतात. ते साले असतेच इतके टेस्टी कि मी तर एकीकडे नाक पुसायचा टॉवेल ठेऊन पण खातोच खातो. त्या काकांना बायको पूपू म्हणतात आणि मी त्या तिखटाला पूपू मोरोक म्हणतो. पाश्चात्य सोडून कोणालाही आवडेलच याची खात्री आहे.
मस्त
ओळख आवडली. स-ह-च यांचे (आसाम/आहोम आणि स्विच/चुईच) यांचे एकाच भाषेतील सा-ह-च-र्य रोचक आहे ;)