मनातले छोटेमोठे प्रश्न किंवा विचार-भाग ६५

परशुराम वगैरेंचं जास्ती कौतुक महाराष्ट्रापुरतं तरी कोब्रांनाच आहे. बाकीच्यांना नाही. महाराष्ट्राच्या सांस्कृतिक राजकारणात कोब्रा वरचढ असल्याने 'सर्व ब्राह्मणांना कौतुक आहे' वगैरे दिसत असावे, बाकी काही नाही.

राही तैं सारखी पुरोगामी व्यक्ती प्रतिगामी, बुरसटलेल्या ब्राह्मणांच्या वॉट्स अ‍ॅप ग्रुप मधे कशी हा पहिला प्रश्न पडला
आणि नंतर कळेना झाले की, राही तैंनी असले मेसेज ढकणार्‍यांचे त्यांचे बौद्धीक घेउन त्यांना पुरोगामी कसे काय बनवले नाही.
नक्की काय कमी पडले? पुरोगामी विचारधारेतला जोम्/जोर/ जोश नाहीसा झाला की राही तै च आता पुरोगामी राहिल्या नाहीत.

मुळात परशुराम चिन्ह घेणे निरर्थक वाटते.अगदी कारवार मंगलुर ते खाली केरळात परशुरामाचे कौतुक कोकणकिनारा बनवला या कृतीचे आहे,क्षत्रियांना मारले याचे नाही.
यापेक्षा वसिष्ठमुनी अधिक योग्य वाटतात.

हिंदुस्तानी शास्त्रीय संगीताच्या बंदिशींमध्ये "लंगरवा" किंवा "लंगरका" असा उल्लेख असतो. याचा नेमका अर्थ काय आहे?

उदा० "मानत नाही लंगरवा" (राग धानी) किंवा "लंगर तोहे लाज ना आवे" (राग देस)

किशोर वयीन मुलाला उद्देशुन आहे ते. मुख्य करुन कृष्णाला.

दोन वर्षांपुर्वी माझे श्री मोदींवर असलेले आक्षेप अजून जैसे थे आहेत, पण सरकारने अपेक्षेपेक्षा अनेक बाबतीत चांगले काम केले आहे असेही वाटू लागले आहे (अर्थात अपेक्षा इतकी कमी/वाईट होती की किंचितही केलेले काम त्यावर ठरले असते. पण सद्य सरकार त्याहूनही बरे काम करते आहे)

मोठ्या संख्या लिहिताना वर्तमानपत्रांत किंवा इतरत्र 'अब्ज' फारच कमी वेळा का वापरलेले दिसते? ह्याचे कारण काय असावे? हजार, लाख, कोटी ह्याच्या पुढच्या टप्पा म्हणून अब्ज लक्षात ठेवणे इतके अवघड आहे का? (शाळेत गणितात अब्ज म्हणजे किती हे शिकवतात!) उदा. मल्ल्याने नव्वद अब्ज बुडवले म्हणण्याऐवजी नऊ हजार कोटी म्हणले जाते. हे तीन, दोन, दोन, दोन, .. अशा प्रकारे स्थाने विभागण्याऐवजी हे तीन, दोन, दोन, तीन, दोन, .. असे होऊन जाते. कोटीनंतर नाही म्हटलं तर, अब्जानंतर तरी हे हजार आणावे लागतीलच, पण असलेले अब्ज टाळायचे कशाला असा प्रश्न आहे.

प्रतिसाद इथे द्यायचा होता. परंतु तिथे तो अवांतर वाटेल म्हणून इथे टाकला आहे.

मोहरमचे स्मरणरंजन आनंददायी नसते. जेरूसलेमला जाऊन तिथल्या वेलिंग वॉलपाशी जाऊन रडणार्‍या लोकांचे स्मरणरंजनही आनंददायी आजिबात नसते.

मुस्लिम, ज्यू यांच्याप्रमाणे ख्रिस्ती धर्मातही दु:ख पाळण्याचे दिवस ठरलेले आहेत.

हिंदू धर्मात मात्र सर्व सण हे आनंद साजरा करणारेच असतात. दु:ख पाळणारा एकही नाही. असे का?

बाकी तसे म्हटले तर संत वगैरे लोकांच्या पुण्यतिथ्यांची आठवण ठेवणे म्हणजे दु:खद घटनांचे स्मरण ठेवणेच नव्हे काय?

नाही, उलट त्यांच्या चांगल्या गोष्टींची आठवण काढणे हा परपज आहे ( इन थियरी ).

देवानंद कींवा काका च्या पुण्यतिथीचा दिवस असला की दु:ख वगैरे वाटत नाही, त्यांची चांगली गाणी आठवतात.

आये कुछ अब्र कुछ शराब आये
उसके बाद आये जो अज़ाब आये

ह्या द्विपदीचा अर्थ खूप ठिकाणी "थोडे ढग येवो, थोडी दारु येवो आणि मग काय यायची ती संकटे येवोत" असा लावलेला वाचला.
मला तो अर्थ पटत नाही. "थोडे ढग येतात मग थोडी दारु येते आणि त्या नंतर जे काही येतं ते म्हणजे संकटच असतं (प्रेयसीच्या आठवणीने होणार्‍या त्रासामुळे)" असा त्याचा अर्थ असावा (असायला हवा) असे मला वाटते. फैज़ला कोणता अर्थ अभिप्रेत होता ते कसे कळेल?

लघुशंकेबद्दल एक शंका आहे.
सू करताना शी कंट्रोल करता येणे शक्य असेल तर शी करताना सू कंट्रोल करता यायला हवी.
तसे का नसावे ?

लायनिंगचे जे शर्ट असतात ना टिपिकल फॉर्मल शर्ट्स...त्यातलं प्रचलित लायनिंग नेहमी उभट का असतं ? आडवे लायनिंग का नसतात ?

तळपायाची आग मस्तकात जाणे - यात - तळ्पायात आग कुठुन आली?

अ‍ॅडम आणि ईव्ह या जोडीला उर्दूमध्ये आदम आणि हव्वा असे संबोधले जाते. पुरुष हा अ‍ॅडमचा वंशज म्हणून 'आदमी' असे संबोधन पडले. त्या न्यायाने स्त्रीसाठी संबोधन काय आहे? किंबहुना या प्रकारचे संबोधन आहे की नाही?

कोणाला मराठीव्यतिरिक्त इतर भारतीय भाषांमधल्या रहस्यकथा/कादंबर्‍या माहीत आहेत का?

बंगाली: फेलूदा (सत्यजित राय), व्योमकेश बक्षी (शरदिंदु बंद्योपाध्याय)
...
..?

सिरीअस प्रश्न आहे - फाऊंटन पेन अजुन अस्तित्वात आहे का? असल्यास ऐसीकरांपैकी कोण नियमित फाऊंटन पेन वापरतात?

जॉटर रिफिल असलेलं जॉटर पेन तेव्हा खूप भारी वाटायचं.. साध्या बॉलपेनपेक्षा खूप महाग असायचं.

फाऊंटन पेनमधे शाइ भरायला एक ड्रॉपर मिळायचा.. काही पेनात आतच ड्रॉपरसारखा पंप असायचा..
निबमधे ब्लेड फिरवून साफ करावं लागे. सर्वात वाईट गोष्ट म्हणजे हाताला शाई लागाणे.. मग कागदात वगैरे पकडून ते टाळायचं..

बॉलपेनच्या रिफीलमधली शाई पण खाली उतरली तर फुंकर मारून पुढे ढकलायची..
फाऊंटन पेनमधली शाइ संपली की पूर्ण खोलून धुण्याचे उद्योग पण चालायचे..
शाईची पातळी बाहेरून दिसणारी पारदर्शक पेनं आवडायची.

नेणिव(नेणीव?) हा काय प्रकार आहे?

तंत्रज्ञानातील प्रगती कधीकधी मारक ठरू शकते.
आता तंत्रज्ञानामुळे प्रत्येक सेवादाता ग्राहकांना एस एम एस करून आपल्या दरांतील बदल कळवू शकतात.

मला सध्या दररोज ०.५ टक्का कृषी कल्याण सेस लावला जाणार असल्याचा एस एम एस वेगवेगळे सेवादाते पाठवत आहेत. असेच संदेश सर्वच ग्राहकांकडे येत आहेत/असतील.

जेटलींनी कर वाढवला असं पुन्हा पुन्हा जनतेला* सांगितलं जात आहे. ;)

*मोबाईल ७०+ टक्के जनतेकडे असावा.

न्यायाधीश नेमले जातात हा फार रोचक व महत्वाचा टॉपिक वाटला. म्हणून सध्या खणुन काढत आहे. जितक आत जाव तितक रोमांच आहे. या संदर्भात आतापर्यंत तीन महत्वाच्या केसेस झालेल्या आहेत. अती थोडक्यात म्हणायच तर न्यायसंस्था स्वतंत्र असावी तीत सरकारी एक्झीक्युटीव्ह चा हस्तक्षेप नसावा. म्हणुन या न्यायाधीशांच्या नेमणुकीचे अधिकार सीजेआय (चीफ जस्टीस ऑफ इंडीया) च्या व चार सीनीयर जजेस जे राष्ट्रपतीला सल्ला व सुची देतात तो स्टॅम्प मारतो फक्त. व नेमणुक होते. मेरीट चा फेवरीटीझम चा मोठा प्रश्न निर्माण होतो. पण सरकार ला मध्ये घातल तर अजुन च वांदे. एस पी गुप्ता व्हर्सेस युनियन ऑफ इंडिया च्या केसमध्ये सीजेआय ने फक्त सल्ला द्यावा इतकाच अधिकार घटनेने दिला आहे गव्हर्मेंट तो सल्ला नाकारु शकते असा निकाल दिला गेला. मग एक बंपर मोठी केस झाली सुप्रीम कोर्ट अ‍ॅडव्होकेट्स ऑन रेकॉर्ड ची त्यात ९ जजेस चे बेंच होते ( कातिल भी तुम ) त्यांनी मिळुन पुन्हा पुर्ण पॉवर सीजेआय च्या हातात घेतली. व सल्ला नाही ऑर्डर माना. एक रुमा पाल या माजी जज म्हणतात
The process of appointment of judges to the superior courts was possibly the best kept secret of the country,”
एन जे ए सी चा पर्याय समोर आणण्यात आला त्यात सरकारी हस्तक्षेप वाढतोय.लॉ मिनीस्टर आणि अजुन २ बाहेरचे समितीत येणार त्याची तुलना एन जे ए सी व कॉलेजियम अशी होते
त्याविषयी इथे
http://www.business-standard.com/article/current-affairs/njac-vs-colleg…
जनरल विषयासाठी इथे
https://en.wikipedia.org/wiki/Three_Judges_Cases
ही भव्य केस इन डिटेल इथे
https://indiankanoon.org/doc/753224/
यातील जस्टीस भगवती साहेबांचे कोट्स अत्यंत वाचनीय व मार्मिक आहेत एक देतोच उदा हे बघा
Judges should be stern stuff and tough fire, unbending before power, economic or political, and they must uphold the core principle of the rule of law which says "Be you ever so high, the law is above you." This is the principle of independence of the judiciary which is vital for the establishment of real participatory democracy, maintenance of the rule of law as a dynamic concept and delivery of social justice to the vulnerable sections of the community. It is this principle of independence of the judiciary which we must keep in mind while interpreting the relevant provisions of the Constitution.
फार महत्वाचा विषय आहे प्रचंड कठीण ही आहे पण जाणुन घेण्यासारखा आहे.
खोदकाम चालु आहे सध्या अजुन निष्कर्ष काढण अवघड आहे.
तुम्हास माहीती असल्यास शेअर करावी