मदत: एलिअन

कधी सुरूवात समजली होता शेवट म्हणजे असं बघा कशाला करेल कुणी उगाच अळंटळं सांगतो मला म्हणायचंय ते गुमान.
तरी अर्धवट असलेली म्हणून काय झालं कुणी असू नये का तसा अपूर्ण गोष्ट सरळ तरी बघा जमतं का एवढंच.
------------------------------------
"तुला नक्की काय म्हणायचंय?" बशीतला काजू तोंडात टाकण्यापूर्वी प्रोफेसर केंकर्‍यांनी प्रश्न केला.
काजू तोंडात टाकून ते समोर बसलेल्या अशोककडे बघत राहिले. इतका बुद्धिमान विद्यार्थी- पण त्याचं हे असं व्हावं? का?
"सर, माझी अशी थेरी आहे की-"
"थिअरी. तुझी थिअरी आहे-"
"हो. सॉरी. माझी अशी थिअरी आहे की-" अशोकने आपली जीभ कोरड्या ओठांवरून फिरवली. ते ओठ ओले करण्याची संधी तो पुढे काय बोलतो त्यावर अवलंबून होती. आणि कशाने ओले होतील हे त्याच्या पुढल्या विधानावर अवलंबून होतं.
"माझ्या मते मी एका महत्त्वाच्या गोष्टीचा पर्दाफाश केलाय."
"पर्दाफाश?" केंकर्‍यांनी आपल्या उजव्या नाकपुडीतून एक दीर्घ उच्छ्वास टाकला. काय ही मराठीची अधोगती? छॅ! किते म्हणू सांगू तुमका.. अर्ध्या तासापूर्वीची टकिला अजूनही मेंदूच्या आतून फिरत होती.
"सर, मराठीची शुद्धाशुद्धता जाऊ दे. मुद्दा असा आहे की -"
"शुद्धाशुद्धता. वाह! चांगला शब्द वापरला ह्याने." डाव्या नाकपुडीतून जोरदार उच्छ्वास टाकताना प्रो. केंकरे अकस्मात हुळहुळले. त्यांच्या नाकातून बाहेर डोकावणारा केस बहुधा डोलला असावा.
"मी एका मोठ्या शोधाच्या उंबरठ्यावर आहे. आणि मला यापुढे तुमची मदत लागेल सर." अशोकने तोलूनमापून चांगल्या मराठी शब्दांची निवड करत आपलं वाक्य पूर्ण केलं. निदान वाईन तरी मिळायला हरकत नाही आता.
"ह्म्म.. कसली मदत हवीये तुला? आणि कसला शोध?" केंकर्‍यांनी दोन्ही नाकपुड्यांतून जोरदार उच्छ्वास टाकात पृच्छा केली. आता टकीलाचा सहवास संपत आला होता. नवी सोबतीण...
"सांगतो सर. म्हणजे कसं आहे की मला पंधरा मिनिटं लागतील सांगायला, तुम्हाला वेळ तर आहे ना?" अशोकने चाहूल घेतली. अजूनही ऑफर येत नाही.
"बोल तू. मी आहे मोकळाच." खुर्चीचा आधार घेऊन उठता उठता प्रो. केंकर्‍यांनी अशोककडे नजर टाकली. काय द्यावं ह्याला? एक चांगला शब्द वापरला खरा पण पर्दाफाश? हे काय मराठी झालं? अ‍ॅ!, किते रे तू?
"सर माझ्याकडे एलिअन्सबद्दल पुराव्याने सिद्ध करता येईल अशी माहिती आहे." एका श्वासात अशोकने आपला हुकूमी पत्ता प्रोफेसरांकडे फेकला.
त्यांचा वाईनकडे चाललेला हाता आता व्हिस्कीच्या बाटलीकडे गेल्याचं त्याच्या नजरेतून सुटणं शक्यच नव्हतं.
"सविस्तर सांग." टेबलावर बाटली ठेवून प्रोफेसर खुर्चीवर रेलले. "हेल्प युअरसेल्फ. नो फॉर्मॅलिटीज्."
अशोक आता सैलावला. केंकर्‍यांनी व्हिस्कीयोग्य समजावी अशी बातमी आपण आणू शकलो ह्याचा आत्मविश्वास त्याच्या मिशीतून अस्फुट हसला. ते दृश्य पाहून भिंतीवरची पाल स्वर्गवासी केंकरे सिनिअर ह्यांच्या फोटोमागे लपली.
-*-
घड्याळाच्या नि:शब्द टकटकीत पाच-सहा मिनिटं अशीच गेली आणि बोलणार्‍या दोन्ही पात्रांची गात्रं दारूच्या धुंदीत आणखीच सैलावली.
अशोकने आपल्या मोज्यांच्या वासाचं टेन्शन घ्यायचं सोडून दिलं आणि तो ऐसपैस बसला.
"सर, आपल्या लॅबमधे काम करणारा धोत्रे आहे ना- तो एलिअन आहे."
"रमेश?" केंकर्‍यांनी आपला चष्मा नाकावर तसाच घसरू दिला.
"असेल."
"अशे? रमेश सीताराम धोत्रे. गेली १४ वर्षं लॅबमधे काम करणार्‍या माणसाचं नावही तुला ठाऊक नाही? आणि त्याशिवायच त्याला तू एलिअन म्हणतोस? "
"सर, तेंडुलकरने प्रत्येक इनिंगमधे किती रन्स केलेत ते ठाऊक असलं तर त्याचं नाव माहिती नसलं तरी चालतं हो". दारू पिऊन वायवाला गेलो तर नक्कीच १० मार्कं जास्त मिळतील असा सूक्ष्म तरीही मौलिक विचार अशोकच्या डोक्यात दूरवर कुठेतरी उमटून गेला. त्याने मोठ्या दिलदारपणे त्या विचाराला जाऊ दिलं.
"......" केंकर्‍यांना नक्की विषय काय आहे ते न आठवल्याने ते तसेच अशोककडे बघत बसून राहिले.
"नाही, ते जाऊ दे. धोत्रे एलिअन आहे यात काही वादच नाही सर."
"असं कशावरून म्हणतोस तू??" केंकर्‍यांना आता क्षणिक विलंबही सहन होत नव्हता. ते रहस्यस्फोटाकडे वळले.
अर्हर्हर्हर्हर्ह.. एक सपशेल ढेकर देऊन अशोक म्हणाला -
----------------------------------
लोकानला काय वाटतं ते विचारू शकतो कदाचित माहिती असेल तर सांगा म्हणजे मग धोत्रे एलिअन का आहे ते सगळ्यांना कळू शकेल.
हा लेख इतका फॉरवर्ड करा की शेवटी सगळ्यानला समजेल की धोत्रे एलिअन का आहे.
please do the needful.
thanking you in anticipation,
अस्वल.