तुकडे
पेशी दुंभगतात आणि जोडून राहतात
असे काही तुकडे.
शिवण घालून जोडले जातात, अंगचेच होतात
असे गोधडीसारखे काही तुकडे.
माझे आणि माझ्या जगाचेही.
जगाचा एक तुकडा माझ्या एका तुकड्याला ओळखतो.
दुसरा दुसर्याला.
जग तुकड्यापुरतं
मीही तुकड्यापुरतीच.
अनोळखी तुकड्यांची वाट दिसत नाही,
बघाविशी वाटत नाही
जगाला आणि मलाही.
जगाला मी कळलेली असते आणि मला जग.
- नी
जगाला मी कळलेली असते आणि मला
जगाला मी कळलेली असते आणि मला जग.
आवडले.
"दिल से" सिनेमातील "मै यहा टुकडोमे जी रहा हूं , तू भी टुकडेमे जी रही है ..." ही ओळ आठवली.
.
आपल्या संपुर्ण अस्तित्वाच्या निव्वळ लहानशा तुकड्याशी जगाचा तेही जगाचा जेमतेम एक तुकडा परिचित असतो - हे सत्यच आहे की.
शिवाय जगाच्या अन्य तुकड्यांना आपले अन्य रुपच फक्त द्न्यात असते हेही.
.
पण आपण तरी आपल्याशी पूर्ण परिचित कुठे असतो. अमूर्त मन इतकं अथांग आहे की मूर्त त्या मानाने निव्वळ "टिप ऑफ आईसबर्ग" ..... मग त्यात बालपणीच्या आठवणींपासुन ते पुर्वजन्मीच्या आठवणी व संस्कार सारे काही आले.
_______________
ही कविता मला योग्य वेळी सापडली. लॉ ऑफ ग्रेस!!
तुकडा तुकडा चंद्र - सुशि
तुकडा तुकडा चंद्र - सुशि
'माकडे' असे विडंबन होण्याची शक्यता असलेली कविता