ऍन ओड टू...
खातो मी मोत्यांची खिचडी
आणि साबुदाण्यांचे मिरवतो हार!
घेतो ओली चुंबनं तलवारींची
ओठांचे मी सोसतो वार!
लावतो नेलपेन्ट बोटांना
आणि जातो पौरुषाच्या पार!
टेकवतो बोचा रीतीभातीच्या निखाऱ्यांवर
आणि वाटून घेतो मस्त गाSSS र गाSSS र
...
...
...
सकाळपासून आज विंदांची...
आठवण येतेय फार!
आठवण येतेय फार!!
-नील आर्ते
गमतीदार
गमतीदार आहे.
तिसऱ्या द्विपदीतली दुसरी ओळ बाकीच्या कडव्यांच्या पॅटर्नशी सुसंगत नाही.
"केस विंचरायला वाघनखे चार" किंवा असे काहीतरी असायला हवे होते -- अर्थात माझी कल्पनाशक्ती कवीच्या कल्पनाशक्तीच्या तोडीची नाही.
--
ता. क. मुळात मी "कॅथ ओड वन" असे शीर्षकाचे विडंबन करायला आलो होतो. त्या अनुषंगाने ही गमतीदार कविता वाचली.
मला खरऺ तर सगळ्यात बेस्ट मजा
मला खर् तर सगळ्यात बेस्ट मजा आली ती ओळ लिहीताना.
सेक्रेड गेम्सचा गायतोन्डे,
काही रॉकस्टार्स किन्वा जॅक स्पॅरोसारखी मला येणारी ब्लॅक नेलपेन्ट आणि डोळ्यात सुरमा घालायची हुक्की,
सेक्शुअल स्टिरिओ-टाइप्सना ओलान्डता येण,
अस काय काय डोक्यात होत :)
"केस विंचरायला वाघनखे चार" छान आहे, काहीतरी करता याव या ओळीच :)
आवडली.
आवडली.
वाह!!