"ला इलाहा इल्लिल्ला"

मुजोर माजलेल्या भिंती, काळोखाचा धूर,
जगभरातले चिंतीत चेहरे,
माझ्यासमोरही हमसता, धुमसता बांगलादेशी तरुण,
राजाश्रय-इच्छुक,त्यामुळे गेले आठ महिने अमेरिकेत बंदिवान,
वाढलेली पातळशी दाढी, निरागस हास्य , निरागस रडणे .
"मेरी फार्म बेची बाबूजी, फिर शोप भी , सब पैसा लोयार खा गया बाबूजी,
उसको और तीन हजार चाहिये, मेरे पास नही हैं"
अमेरिकेत बेकायदेशीर घुसण्याचा धंदा करायला कोणी
सांगितले होते हा अगदी प्रस्तुत प्रश्न मी टाळतो, जगभरचे
अशिक्षित गरीब फक्त याच मार्गाने अमेरिकेत येऊ शकतात हे सत्य!
"कुछ करो बाबूजी " या विनवणीला माझ्याकडे काहीही उत्तर नसते.
स्थानिक मशिदीतून काही मदत मिळते का पहातो : माझे
गुळमुळीत उत्तर त्यालाही पटत नाहीं .
"मस्जिद-वाले कुछ नही करेंगे "
त्याचे अनुभवातून उद्गार .
"बांगला बांगला को कभी मदद नही करेगा "
मेरा कझिन तो फोन भी उठाता नही हैं ! गाववाला भी "
"उधर पाकिस्तानी भी हैं, इंडियन भी .
आठ्सो लोग हैं , कुछ तो होगा "
माझे तितकेच अविश्वसनीय उत्तर .
तो दीनपणे माझ्याकडे पहातो.
निघायची वेळ झालेली असते, परत बंदिवासाचे दार बंद होणार असते .
परत साचणाऱ्या काळोखावर माझ्याकडे उत्तर नसते .
"अल्लापर भरोसा रख्खो ! पाच बार नमाज पढो !" हा माझा
सल्ला माझ्या तद्दन नास्तिक मित्रांनी ऐकला तर ते किती
टपलीत मारतील, खो खो हसत जमिनीवर लोळतील असा विचार मनात येतो .
पण माझ्या हातात दुसरे काय आहे ?
म्हणः
ला इलाहा इल्लिल्ला,
मुहम्मद रसूल अल्ला !
xxx