वादळ...
पाऊस पाऊस
चिंब ओला
तुझ्या नजरेत
माझा झुला
पाऊस पाऊस
लपले पान
तुझ्या नजरेत
हिरवे रान
पाऊस पाऊस
गच्च भिज
तुझ्या नजरेत
वेडी वीज
पाऊस पाऊस
पुसले काजळ
तुझ्या नजरेत
भलते वादळ
!!!!!!!
आय हाय आय हाय मै मरजावा
पाऊस पाऊस
पुसले काजळ
तुझ्या नजरेत
भलते वादळ
ऑखो ही ऑखो मे इशारा हो गया
बैठे बैठे जीने का सहारा हो गया
चलते हो झुम के बदली है चाल भी
नैनो मे रंग है बिखरे है बाल भी
किस दिलरुबा का नजारा हो गया
आप की ऑखो मे कुछ महके हुए से राज है
आप से भी खुबसुरत आपके अंदाज है
आज नक्षत्रांचे देणे मधील एक
आज नक्षत्रांचे देणे मधील एक सुंदर नक्षत्र "प्रीतरंग" पहात होते. कवितांनी कान अगदी तृप्त तृप्त होत होते. एक कविता आली - "नको नको रे पावसा, असा धिंगाणा अवेळी, माझे घर चंद्रमौळी अन दारात सायली."
यातील नायिकेचा सखा दूर्देशी गेलेला आहे व ती पावसाची विनवणी करते आहे की त्याला सुखरुप आण. मग बघ मी तुझे कसे लाड्कोड पुरविते. त्यात पुढील कडवे आहे-
.
पितळेची लोटीवाटी
तुझ्यासाठी मी मांडीन,
माझ्या सख्याच्या डोळ्यांत
तुझ्या विजेला पूजीन;
.
त्या वीजेनेही तुमची कविता आठवून दिली.
आपल्या आवडत्या कलाकृती नकळत
आपल्या आवडत्या कलाकृती नकळत आपल्या कल्पनाविश्वाचा, आपल्या व्यक्तीत्वाचाच भाग होऊन जातात की कालांतराने आपल्या मनातून आलेलं कुठलं आणि मनात जावून रुतून बसलेलं कुठलं हेच कळेनासं होतं. तशीच ही कविता. अनेक वर्षांपासून खूप आवडती. प्रत्येक वेळी वाचताना "आणि पावसा राजसा, आण नीट सांभाळून... " इथल्या राजसा शब्दापाशी आलं की मोरपीस फिरल्यासारखं वाटतं डोळ्यांवरुन...
काल मी प्रीतीरंग कार्यक्रम
काल मी प्रीतीरंग कार्यक्रम पुन्हा ५० व्या वेळी ऐकताना धुंद झाले. प्रत्येकच "नक्षत्रांचे देणे" मधील नक्षत्र अतिशय मोहक आहे. होय राजसा श्ब्द सुरेखच. आणि नायिका पवसाला म्हणते तू धिंगाणा घालू नकोस, वगैरे. दारातल्या सायलीची, चंद्रमौळी घराची एक्स्क्युज देते वगैरे पण तीच पावसाला सांगते - माझा सखा आल्यावर कितीही कोसळ. घाल धिंगाणा घालायचाय तो.
आणि पावसा, राजसा
नीट आण सांभाळून :
घाल कितीही धिंगाणा
मग मुळी न बोलेन;
श्वेता कविता लिहूनच पहावी. इतका अवघड साहीत्य प्रकार वाटतो मला. लिहायचं असतं तरल आणि काहीतरी विनोदीच होऊन बसते =))
अगं नाही येत आता मला विरहाची
अगं नाही येत आता मला विरहाची कविता लिहायची आहे - कृष्ण जसा गोकुळ सोडून द्वारकेला रवाना झाला. जसे प्रत्येक व्यक्तीमध्ये अनेक पदर असतात. गोकुळातला राधेचा कृष्णच पण द्वारकेवर राज्य करण्याच्या महत्तवाकांक्षेने झपाटलेलाही कृष्णच. तसा तू मला सोडून दूर फार दूर देशी निघून गेलास. मी मात्र गोकुळातच जिथे आपला प्रणय रंगला तिथे राहीले. तू grow झालास, तुझ्यातील अहं ला अधिक काहीतरी हवे असल्याची जाणीव झाली. मी मात्र तुझ्याइतकी grow होऊ शकले नाही.
हे जे नात्यातील एकाच व्यक्तीने पुढे जाणे व दुसरीने मागे रहाणे असते हे मला गोकुळ-द्वारका -कृष्ण या त्रयीतून दाखवायचे आहे. पण मला अजिबात कविता लिहीता येत नाहीये. पूर्वी अनेकदा प्रयत्न केलेला आहे. विनोद होऊन बसतो. असो.
.
तू लिहीत जा. आम्हाला वाचायला आवडतेच की :)
धिंगाणा अवेळी
'नको नको रे पावसा' ही इंदिरा संतांची सुप्रसिद्ध कविता मला वाटते 'गर्भरेशीम' (चू.भू.द्या.घ्या.) मध्ये आहे. या कवितेचे संदर्भ अगदीच वेगळे आणि थोडे करुण आहेत. बहुतेकांना माहीत असेल की इंदिराबाईंचे पती कवी ना. म. संत हे अकाली वारले. तेव्हा इंदिराबाई फक्त चौतीस वर्षांच्या होत्या. दारातल्या सायलीच्या वेलांची जबाबदारी आणि चंद्रमौळी घराची काळजी अशा स्थितीत, एरवी हवाहवासा असलेला धिंगाणा अगदी निकराने दूर लोटावा असे वाटण्याची अवस्था यात वर्णन केली आहे. अधिक स्पष्ट लिहायला नको. फारच उत्कट आणि नितळपारदर्शी प्रामाणिक आहे. माझी अत्यंत आवडती कविता.
मला पाऊस म्हटला की ग्रेस आणि त्यांचे सनातन दु:खच आठवते. "पाऊस कधीचा पडतो, झाडांची भिजली/हलती पाने; हलकेच जाग मज आली दु:खाच्या मंद सुराने"
हो. इंदिराबाईंविषयी माहिती
हो. इंदिराबाईंविषयी माहिती होतं हे. किंबहुना त्यांच्या अनेक कवितांमध्ये हा चिरविरह जाणवत राहतो तरी प्रत्येक वेळी त्या वेदनेचा पोत, त्याचा आविष्कार नवा वाटतो हे त्यांंचं यश. पण ही कविता मात्र रोमँटिकच वाटते मला कारण यात सख्याच्या परतीची कल्पना व त्या अनुषंगाने आलेलं वर्णन आहे.
मस्तये पाऊस पाऊस ढगांची
मस्तये
पाऊस पाऊस
ढगांची गर्दी
नको भिजुस
होइल सर्दी
पाऊस पाऊस
चिंब ओला
बास आता
होईल खोकला