सुखासन
शिवकन्या
आले कोण गेले कोण
कवतुक आता वाटत नाही ,
कुणी थांबले हसून बोलले
मनात किणकिण वाजत नाही ,
पानाफुलापक्ष्यांसाठीही
दार सुखाचे उघडत नाही
.
.
.
इतके माणूस छिलून निघते
एकांताच्या सुखासनावर!
-शिवकन्या
आले कोण गेले कोण
कवतुक आता वाटत नाही ,
कुणी थांबले हसून बोलले
मनात किणकिण वाजत नाही ,
पानाफुलापक्ष्यांसाठीही
दार सुखाचे उघडत नाही
.
.
.
इतके माणूस छिलून निघते
एकांताच्या सुखासनावर!
-शिवकन्या
खूप दिवसांनी तुमची कविता
खूप दिवसांनी तुमची कविता ऐसीवर आली. मोठ्या अपेक्षेने उघडली पण फारच लहान वाटली.
सुखासनाने सोललं जाणं ही कल्पना आवडली. पण वरच्या ओळींमध्ये सोललं जाण्यापेक्षा अंग बधीर झाल्याचं चित्र डोळ्यासमोर येतं. सोलण्यात जे चिघळणं आहे ते थांबून नवीन बधीर कातडी आल्यानंतरची कदाचित अवस्था असेल. म्हणून कविता लहानच नाही तर अपूर्ण वाटली.