बीती ना बिताई रैना

खिडकी समोर माझी rocking chair, उघड्या खिडकीतून salone च्या पंपातून निघणाऱ्या हलक्या फवाऱ्यागत आत येणारा पाऊस, आणि मोबाईलच्या एफएम वर वाजणारं गाणं...
बीती हुई बतीयां कोई दोहराए
भुले हुए नामों से कोई तो बुलाये
चांद की बिंदी वाली, बिंदी वाली रतीया
जागी हुई अंखियो में रात ना आई रैना....

का, कुणास ठाऊक, पण ही रात संपूच नये असं वाटतं.. आणि ही रात त्रास पण देतीय, आणि हा पाऊस वैऱ्यासारखा भासतोय. कारण; कारण हा पाऊस आठवण करून देतो, पाऊस म्हणतो की तू हरवलं आहेस काहीतरी. त्याच्या या आरोपासरशी आठवतं, की कपाटाच्या एका आतल्या खणात काही गुलाबी पत्रं आहेत. म्हणजे गुलाबी कागदावरली नव्हे, गुलाबी भावनांची पत्रं..
गिचमीड अक्षरातली, पांढऱ्या कागदावर काळ्या फाउंटन पेनाने लिहिलेली गुलाबी पत्रं.
वाटतं की उठून वाचावीत. कपाटावर नजर पडते खरी, पण पाय काही उठत नाही. तेच पाय आरामात खिडकीवर ठेवून, दोन्ही हात डोक्यामागे बांधून मी बसते शून्यात नजर लावून. अजाणताच हाताचा अंगठा, कानामागे, केसांच्या थोडं खाली जाऊन थांबतो, आणि तीच वेडी लहर पूर्ण अंगात दौडून जाते, जी तू तिथे ओठ टेकवल्यावर अधीर करायची..
काळ्या ढगांसारख्या तुझ्या सावळ्या खांद्याचा तो धुंद गंध वेचून, नाहणाऱ्या जमिनीगत गंधाळणारी मी.. सतारीवर छेडलेल्या तारेगत थरारून जाणारी मी, आणि तेव्हा लवकर सरणारी आणि म्हणूनही शत्रू वाटणारी, ही रात..

एक इच्छा होती तेव्हा, की या गाण्यासोबत तुझी आठवण कधीच यायला नको.. पण आलीच बघ.
युग आते हैं, और युग जाये
छोटी छोटी यादो के पल नहीं जाये
झूठ से काली लागे, लागे काली रतीया
रुठी हुई अंखियो ने लाख मनाई रैना...

आता मनसोक्त बरसल्याशिवाय ही रात जाणार नाहीच.