Making of photo and status : ३. ए सागर कि लहरों!

हो ना, समुद्र म्हणले की अंगावर अशा शिरशिऱ्या येता ना की जशा श्रावणाच्या आगमनाने भारद्वाजाच्या अंगावरची पिसे अन पिसे थरथरतात. भारद्वाजाचा तो तांबडा, तपकीरी गर्द वेल्वेटी कोट, रस्त्यावर ओतण्यासाठी वितळवलेल्या डांबराचा काळेपणा फिक्का पडावा इतकी काळीभोर चोच आठवत राहाते. अगदी सेम त्याच कॉम्बीनेशनचे ट्युनिक घातलेली प्रियंका चोप्रा काय दिसते. अलगद तिच्या ट्युनिकवरुन नजर जाते तिच्या समुद्राची गूढता अन निळाई भरुन राहिलेल्या डोळ्यांकडे. बेवॉच मध्ये असतोच समुद्र तिच्यासोबत. समंदरमे नहाके औरभी नमकीन होतात लोक्स. मग ही गोड शिरशिरी अन समुद्राचा खारेपणा मिळून बनते ब्रिटानिया फिफ्टी फिफ्टी. थोडा नमकीन, थोडा मीठा. आयुष्याचे असेच असते ना थोडेसे? मनाच्या वाळूवर कोरले गेलेले सारेच कायम राहाते असे नव्हे. आठवणींच्या शंखशिंपल्यात साठवून ठेवता येते असेही नाही. काळाच्या लाटांसोबत वाहून जाते, काही उरते, ते असे शब्दरुप घेऊन सांडत जाते. मावळतीचा सूर्य कसा सांडत जातो त्याचे दिवसभराचे तेज. तापलेल्या लोखंडासारखा तो लालबुंद गोळा हळूहळू उतरत जातो त्या गर्द निळ्याशार पाण्यात. भावसर्द झालेले हृदय ना काही बोलते ना काही गाते. ते ट्युनिक, तो भारद्वाज, ती प्रियंका, तो सूर्य, ते बेवॉच अन शेवटी साऱ्यांना व्यापून उरणारा तो समुद्र.
आह्ह्ह्ह, सारेच कसे बघणीय, वाचनीय, प्रेक्षणीय, हसणीय, रडणीय, खेळणीय, चालणीय. एकूण काय समुद्रच आला की दवणीय,

आयुष्याचे असेच असते ना थोडेसे? मनाच्या वाळूवर कोरले गेलेले सारेच कायम राहाते असे नव्हे. आठवणींच्या शंखशिंपल्यात साठवून ठेवता येते असेही नाही. काळाच्या लाटांसोबत वाहून जाते, काही उरते, ते असे शब्दरुप घेऊन सांडत जाते. >>> अगदी ! अगदी !! वाक्य फारच आवडले.

@ अभ्या, प्रतीक्रीयेकरिता धन्यवाद. आपले शब्दांवरचे प्रभुत्व पाहून मी खूपच प्रभावित झालोय.आपण माझे वंदन स्वीकारावे.

अहाहा , अभ्याशेठ , तुम्ही तर साक्षात शब्दप्रभू आहात . किती यथार्थ चित्रण केलेत तुमच्या तरल भावना विश्वाचे ? तुम्ही आणि दवणे सर मला गुरुस्थानी आहात .

लै भारी सिंक्वेरीयमची. त्यानेच एवढी टरकली (फाटली मुद्दाम टाळलं, इथले लोक्स लै डेंजर फाटक्यात लगेच...). त्यामुळं पॅरासिलिंगचा बघुनच आनंद लुटला. पोहता येत नसणं म्हणजे घोर पाप अशी अपराधी भावना मनात घेउन फिरलो आठवडाभर. लाइफ जॅकेट हाताने आवळून धरणारे माझ्यासकट अनेक जण होते. उगीच मासा आला, साप आला, शार्क आला असे कैक प्रश्न मनात येउन त्या पाण्यातही अंगाचं पाणीपाणी झाल्त त्या बनाना रायडिंगच्या वेळी.
पहिल्यांदाच समुद्राच्या पाण्यात मनसोक्त डुंबल्यावर रात्री झोपतानाही पाण्यानं शरीर हिंदाळल्याचा भास होत रहातो.

चारपाच बकेट पाणी ओतून घेतल्याशिवाय ती खारी शिरशिरी काही जात नाही.
सचिन आणि अभ्या, समजून घेत आहे.

तुमच्या वाळूवर किल्ले बनवले तर चालतील ना?

मुंबईत राहाणाय्रांना समुद्र जवळच. पण पाण्याचे आकर्षण लगेच गेले. वाळूत खेळायची मजा फार वाटायची. गर्दी वाढत चालली तसे आणि वय वाढल्याने तेही गेले. श्रीवर्धन ,रेवदंडा,बोर्डी,अर्नाळा हे किनारे बरे होते त्यांचीही वाट लागली. बोटींच्या तेलाने वाळू काळी झाली किंवा संध्याकाळी भयानक डास. सकाळी नऊ ते पाच प्रचंड ऊन.

बाकी अशा ठिकाणी बरोबर कोण आहे यावरच आनंदाचे बांध फुटतात. ( अभ्या ,यमकाची मालगाडी कुठे साइडींगला अडकली वाटतं.)

मूळ लेख वाचलाच नाही, सगळा दोष ब्रासवर रेती घेऊन सँड कॅसल बनवणाऱ्या अभ्याचा.

त्यांचं मन शेवटच्या ओळी नाही गायलं ना? आज ब्लू है पानी पानी पानी गायलं ना? खोऽट्टारडे कुठचे!

पुढील भाग उद्या रविवारी सकाळी ९ वाजता टाकतोय. आपणां सर्वांस आग्रहाचे निमंत्रण आहे. पाहण्या आणि वाचण्यासाठी नक्की या. आणि आपली प्रतिक्रिया कळवायला मात्र विसरू नका बरं का!!! :स्मित: