एका अनावर कैफात
एका अनावर कैफात लिहिली होती
ती कविता
नंतर वाटलं, भाषेची इतकी आतषबाजी कशाला ह्या कवितेत?
मग काढून टाकले सर्व - अनुप्रास, यमकं, उपमा
साधे सुधे शब्द घेऊन पुन्हा लिहिली
तेव्हा
थोडी भुंडी पण
थोडी खरीही वाटली
ती कविता
नंतर वाटलं - इतके शब्द कशाला ह्या कवितेत?
मग कापलं सपासप -
वायफळ शब्दतण
तेव्हा
जास्त ओकीबोकी पण मघापेक्षा
जास्तच खरी वाटली
ती कविता
नंतर वाटलं – इतक्या ओळी कशाला ह्या कवितेत ?
मग खोडायला गेलो दोन चार हट्टी, रुतून बसलेल्या ओळी
तेव्हा
ओळीतल्या रिकाम्या जागेतून
सण्णकन फणा काढत
जिव्हारी डसली
ती कविता
प्रामाणिक कि रोमँटिक
कवितेने डसले वगैरे पाहिजे हा साहित्यिक संकेत असेलही पण तुम्ही असा 'दंशकारी असण्याचा गर्व मिरवण्याजोगी' कविता लिहल्याचे अथवा लिहली असल्यास ( आम्ही ) वाचल्याचे (आम्हाला) स्मरत नाही. तशी जळजळीत कविता लिहीत नाही तोवर तुमची वरची कविता हि 'कवितेने दंशकारी असावे' या संकेतांशी केलेला रोमँटिक चाळा यापलीकडे काही नाही.
'दंशकारी असण्याचा गर्व
'दंशकारी असण्याचा गर्व मिरवण्याजोगी'
आमच्या मते "दंशकारी असण्याचा गर्व मिरवण्याजोगी" कविता जो पर्यंत आपल्या कडुन लिहुन होत नाही तो पर्यंत आपल्या कविता कुठेही पब्लिशच करु नये.
आपण महेश काळे किंवा राहुल देशपांड्यांच्या लाइनीत बसायचे ध्येय ठेवले असले तर ठीक आहे.
आज गालिबचा वाढदिवस आहे, त्याच्या आत्म्याला त्रास होऊ नये म्हणुन कमीत कमी आज तरी कोणी कविनी आपली कविता पब्लिश करु नये ही कळकळिची विनंती.
कमीतकमी शब्दात भावना
कमीतकमी शब्दात भावना पोचवायच्या असतील तर बक्षीसाहेब नाहितर साहिर चा क्लास लावायला पाहिजे.
कविता हि प्रेमाबद्दलच पाहिजे हो, कशाला कोणाला फणा काढुन डसायचे कवितारुपानी.