नको उदास बसू
कांचन दिलीप सापटणेकर
नको उदास बसू
नभ रंगले रंगांत, सांज उतरे डोळ्यांत
हुरहुरत मनात, नको उदास बसू
अशा कातर अवेळी, हळव्या गीतांच्या ओळी
गुणगुणत ओठांत, नको उदास बसू
पुन्हा लालस पानांनी, झाड सजले अंगणी
भिरभिर पाचोळ्यात, नको उदास बसू
रात्र विषण्ण अंधारी आता परतेल माघारी
नवी पहाट दिशांत, नको उदास बसू
बाण जिव्हारी विसर, होती मायेची फुंकर
आठव एखादे स्मित, नको उदास बसू.
कांचन
यू. सी. बोस...
श्री. उदास चंद्र बोस इतके का बुवा नकोसे झाले?
(आणि तेही दोनदोनदा छापण्याइतके?)
..........
जोकिंग अपार्ट, ही कविता (तुलनेने) आवडली. कल्पना छान आहे. मात्रांचा हिशेब जरा जास्त काटेकोरपणे पाळला१, तर सुंदर होईल.
'डोळ्यांत सांजवेळी आणू नकोस पाणी'मधल्या 'कामात गुंतलेले असतील हात दोन्ही, तेव्हा नको स्मरू तू माझी उदास गाणी'ची (का कोण जाणे, पण) आठवण झाली. असो.
..........
१ तरी या कवितेत बऱ्यापैकी पाळलाय.