साद

हाक येता तुझी कानी मन धावे वेड्या वाटे
उरि जन्मते काहूर डोळा आभाळ हे दाटे ।

मन बावरे अल्लड त्याची गति अनावर
जीव आर्जवी न्याहार त्याला मायेची किनार ।

मन भरती ओहोटी त्याला चांदव्याची आस
काया डोह निळाशार तिला धरतीची कूस ।

वाटे नकोसे मीलन कुण्या विरहार्त क्षणी
प्याला विषाचा पिऊन मीरा गाते तुझी गाणी ।

तूच समजून आता थांब मला साद देणं
तुझ्या अंतरीची प्रीत माझं अलवार लेणं ।