किराणा ,आई आणि लॉकडाऊन

मी नेहमी लिहीत नाही. माझ्या आईची आठवण आली आणि सुचेल ते लिहिले.. मला प्रतिक्रिया आणि गरज वाटल्यास बदल सुचवा. धन्यवाद.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

लॉकडाऊन चालू झाला.. लवकरच दुकान बंद होतील म्हणून किराणा दुकानात गर्दी होऊ लागली.. मिशिगन मध्ये २ केसेस सापडताच मीही गेले... एरवी ४ डॉलर ला मिळणारी तूरडाळ १० डॉलर ला मिळाली.. अडला हरी म्हणत ती हि कार्ट मध्ये टाकली.. मग दुकानात जे जे दिसेल ते कधी ना कधी लागेल च.. लॉकडाऊन कधी संपेल माहित नाही.. न भूतो ना भविष्यती अशी परिस्थिती समोर येऊन ठेपली होती... मनात लाखो बेघर लोक आणि मजूर यांचा विचार येत होता... आपल्याला परवडतंय म्हणून सुचतंय असही वाटत होत.. गोष्टी दिसेल तश्या रेसिपी सुचत होत्या आणि मनातलया सैरभैर विचारांवर, आता तोंडाला पाणी सुटतील अशा पदार्थांनी मात केली होती.

ज्वारीचं पीठ, गुलाबजाम मिक्स, मन्चुरिअन करायचं म्हणून कॉर्न स्टार्च, मॅग्गी (मी वर्षातून दोनदा खाते तरीही ), घरात आहे त्याचा वापर होतो म्हणून त्या गोष्टी म्हणजे रवा, पोहे, बेसन अशा एक ना अनेक गोष्टी घेऊन मी घरी आले... विचारचक्र थांबत नव्हतं.. मला स्वतःला अन्न वाया घालवायला आजिबात आवडत नाही.. फोडणीची पोळी, उरलेल्या भाताचे डोसे, जमेल त्या गोष्टी फ्रीझ करून ठेवायच्या असं सगळं नेहमी करणारी मी.. आज मी इतकं सामान का घेतलं?? खरच गरजेचं आहे का हे सगळं??

साधारण वर्षांपूर्वी घरीच कोथिंबीर लावू म्हणून घेतलेले अर्धा किलो धणे आठवले.. एकदा वापरले आणि वरच्या कप्प्यात तसेच ठेऊन दिले.. मग आठवण आली आई ची गेले ३०-३५ वर्ष ती रोज ३-४ वेळा वेग-वेगळे पदार्थ बनवत आलीये... भाजी पोळी वरण भात नेहमीच तर झालंच, पण कधी तांदळाची.. कधी मक्याची भाकरी... कधी आमटी, कधी कढी, कधी सांबर, कधी टोमॅटो सार... भातांचेही वेगवेगळे प्रकार... अगणित भाज्या आणि त्यांना बनवायच्या तेवढ्याच नानाविध पद्धती.. मग तोंडी लावायला कोशिंबीर, लोणचं, पापड, चटण्या. अधून मधून खायला चिवडा, भडंग, लाडू, शेव. उन्हाळ्यात उन्हाळकाम करून बनवलेले सांडगे, कुरडया, चिप्स, सरबतं... चहा सोबत खायला खारी टोस्ट नानकटाई
जेवायला बसल्यावर नावडती भाजी ताटात दिसल्यावर.. मला नाही जेवायचं म्हणल्यावर.. किचन मध्ये जाऊन २ मिनिटात काही ना काही बनून ताटात यायचं... २-३ दिवसानंतर तीच भाजी ताटात बघून "आज परत कोबी " असं आपण सगळेच कधी ना कधी बोललो आहे...
आता स्वतः किचन मध्ये पाऊल टाकल्यावर कित्येक गोष्टी समजायला लागल्या... कुठे गेल्या त्या शिळ्या भाज्या.. ज्या दिवशी पाव भाजी चे पाव संपले.. त्या दिवशी आई काय जेवली होती?? रोज आम्ही सगळे तिला म्हणतो कि सगळ्यान सोबत जेवायला बस.. ती नेहमी ५ मिनिट लेट.. आता समजतंय ती अंदाज घेत असे.. कशासाठी? तिनेच कष्ट करून सगळं बनवलय.. तिला सगळ्यात जास्त मिळायला हवं.. असं आत्ता वाटत.. तेव्हा वाटायचं आईला तर किती बनवायचं काळत च नाही.. स्वयंपाक कमी किंवा जास्त रोज होत नसे.. कधीतरी.. अगदी क्वचित.. पण तरीही.. लहान असताना ते शाहणपण नव्हतं कि असं का होतंय? फ्रिज आणि फ्रीझर मधल सामान तर मोज़ल च नाही.

कस आई?? असं सगळं छान मॅनेज करतेस? इतकी वर्ष आमचे हट्ट पुरवतेस.. सर्दी झालेली असताना रात्री १२ पर्यंत लोणी कढवत बसली होतीस मी अमेरिकेला येताना घरच तूप मला देण्यासाठी. खरच तुला सलाम.. कधी काढलास वेळ आमचा अभ्यास घ्यायला, आम्हाला बागेत न्यायला, पुस्तक वाचायला, टीव्ही बघायला , वाढदिवस लग्न कार्यहि आलेच. इथे दोन व्यक्तींच्या कुटुंबात सगळं सोप्प वाटत.. पण एकत्र कुटुंबात कशी करायचास तू १०-१२ लोकांचा स्वयंपाक? म्हणजे पीठ संपायच्या आत दळण करून आणायचं, गव्हाचं पीठ लौकर संपत पण प्रत्येक वेळी तांदळाचं पीठ नाही आणाव लागत किंवा भाजी एक किलो.. मिरच्या पण एक किलो.. अशी खरेदी नसते करायची.. आता तुम्ही हसाल.. हा कॉमन सेन्स आहे आणि हे असं नसत करायचं हे सगळ्यांना माहित असत असं मलाही वाटायचं पण मी माझ्या मित्रांना हे करताना प्रत्यक्ष पाहिलंय.. हे मॅनेजमेंट नाहीतर काय आहे.. आणि किती कमाल आहे या बायकांची.. पूर्वी तर कामवाल्या बायकाही नव्हत्या. धन्य हो माते धन्य हो
आज मला खूप कौतुक वाटतंय सगळ्या आयांचं.. तुम्ही सगळ्या ग्रेट आहात. सगळ्या आयांना मास्टर्स ऑफ होम मॅनेजमेंट अशी पदवी देण्यात यावी असं मी जाहीर करते आणि वरच्या कप्प्यातल्या धण्यांची पूड बनवायला घेते