सद्गुरूवाचोनी सापडली सोय

तुमची शालजोडी भारी आहे.

कविता छान आहे. चांगली जमलीये. (ऑल्दो, एकदोन ठिकाणी वृत्तात गंडल्यासारखी - एखाद्या मात्रेचा हिशेब कमी पडल्यासारखी - वाटली, परंतु तो दोष तुलनेने मामुली आहे.) मजा आली.

काम-वेग गणिताची चर्चा
कशी सदगुरूपाशी?

इथे 'कशी'पेक्षासुद्धा 'कशा' जास्त फिट्ट बसेल काय?

(अध्यात्माच्या शिखरावर ते!
का भ्रष्टावे त्यांसी?)

अध्यात्माच्याच का नक्की?

की ही सारी गुरूमंडळी अध्यात्माच्याच शिखरावर बसण्याच्या लायकीची होती (पक्षी: आणखी कसल्याही शिखरावर बसण्याच्या लायकीची नव्हती), असे काही सुचवायचे आहे?

(एखाद्या मराठी माध्यमाच्या सदाशिवपेठी शाळेत शिकलात काय तुम्ही? मग, आय डोंट ब्लेम यू. (बीन देअर, डन दॅट.))

अध्यात्मातील पेच नवा हा
रोज अम्हाला छळतो
रजनीशांचे ग्रंथ उशाशी
घेऊनी सध्या निजतो!

हात् साला! झोपताना जवळ घेऊन घेऊन कोणाला घेता, तर रजनीशांच्या ग्रंथांना? (निरुपाय! नाम तयाचे बापू?) मग व्यर्थ तुमची उपासना!

आणि, झोपताना उशाखाली ठेवण्यासाठी इतर खूप चांगल्या गोष्टी बाजारात उपलब्ध आहेत, हे तुम्हाला ठाऊक नाही काय?

असो चालायचेच.

हाहाहा 'काम' आणि 'रजनीश' - चांगली दुक्कल जमवलीये :)
ही कविता खासच आहे. आवडली.

:)

अध्यात्मातील पेच नवा हा
रोज अम्हाला छळतो
रजनीशांचे ग्रंथ उशाशी
घेऊनी सध्या निजतो!

रजनीशांना सोडून सोडा, वात्स्यायन आणि अनंगरंग ह्यांनी ह्या "विषया"त उत्तम "काम" करून ठेवलं आहे...
भारतीय संस्कृती ....

यालाच म्हणतात आठरावी चाल