तो क्षण येतो तेव्हा..

गर्तेत सापडल्यासारखं वाटत असतं..
प्रकाशाचा कणही दिसत नसतो, गुडुप अंधाराने जगण्याला वेढा घातलेला असतो..
क्षण न क्षण जगण्याला चरे पाडत जात असतो..
प्रत्येक हसू आपल्यावर उगारलेला सुरा वाटत राहतो..
मायेची प्रत्येक पाखर फेकून द्यावी असं मनात येत राहतं..
तरीही कधी हसावं लागत असतं, मनातल्या आभाळात एक पक्षी उंच उंच उडाला म्हणून घातली जाते शीळ, लोक नॉर्मल समजून निवांत होतात..
कुठून होते विचारांची दाटी, कुठून आभाळ भरून येते.. कधी घसा फाटेल इतक्या जोराने ओरडावं वाटतं कशावर पण..
अशातंच तो क्षण येतो.. कुणासाठी सगळं संपतं त्या एका क्षणात तर कुणासाठी सावरणारा एक हात येतो..