गवत्या
'गवत्या ' मिलिंद बोकील यांच्या उत्तम निर्मिती पैकी एक आहे .
तत्त्वज्ञान स्वतः अनुभवले असले की कसे सहज निर्मिती मध्ये उतरून येते याचा सुंदर अनुभव म्हणजे हे पुस्तक .या पुस्तकाची लय शांत , संथ आहे . शास्त्रीय संगीतातला बडा ख्याल ऐकायची मजा ज्यांना माहित आहे त्यांना चटकन कळेल . एका माणसाचं संपूर्ण विकास (मानसिक )पातळीवरचा दाखवते . त्याचे आजूबाजूच्या निसर्गाशी सुंदर नाते कसे इवोल्व होते ते दिसते . गवत्या (डोंगर) हे एक पात्र म्हणून दाखवणे खूप सुंदर आहे .
पुस्तकाची निर्मितीमूल्य उत्तम आहेत . नेहमीप्रमाणेच चंद्रमोहन कुलकर्णी यांचे परफेक्ट मुखपृष्ठ आणि आतील अर्थवाही स्केचेस आनंदात भर टाकतात .
मी बोलतेय त्यावरून कदाचित
मी बोलतेय त्यावरून कदाचित अनिल अवचटांवरून मागे उठला होता तसा धुरळा उठेल.
पण - मला बोकील प्रेडिक्टेबल वाटतात हल्ली बरेचदा. त्यांच्या लिखाणात एक प्रकारचा गुळगुळीत-सपक-सगळी टोकं बळंच जुळवणारा सराईतपणा आढळतो. 'गवत्या' पूर्ण टाकाऊ नाही, मान्य आहे. पण शेवटी अक्षरश: एकास एक अशा दरानं घाऊक उत्तरं आहेत. 'हां, आता काय राहिलंय? येऊ द्या.
त्याचंही उत्तर देऊन टाकू' असा लेखकाचा आवेश असल्यासारखी उत्तरं. आमचं आम्हांला काहीतरी ठेवा की हो... अशी चिडचिड होते.
पुस्तक आवडले. पण शेवट अगदीच
पुस्तक आवडले. पण शेवट अगदीच 'आणि सर्व सुखासमाधानाने नांदू लागले' प्रकारचा गोग्गोड, मेडप आहे. त्याने अंमळ चिडचिड झाली.
हे परीक्षणही आवडले होते.