बासरीचे गुपित
नित्य हरिचे अधरामृत
सेवन तू करिशी
भाग्यवंत तू बासरी
अभागी राधा मी बावरी
काय तप केले?
कोण पुण्य संपादिले?
मज सांगी तू बासरी
विनवी राधा मी बावरी
अहं भुसा टाकूनी
पोकळ जाहले
ऐक राधे गे साजणी
गुपित सांगतसे बासरी
- देवदत्त परुळेकर
नित्य हरिचे अधरामृतसेवन तू
नित्य हरिचे अधरामृत
सेवन तू करिशी
रामजोश्यांची छेकापन्हुती आठवली.
"सासुसासरा पति यांदेखत अधरामृतमाधुरी, घेतसे काय वदावे तरी!!!
तो नंदाचा मूल काय गे सांग कन्हय्या हरी, उंहूं उंहूं, नव्हे गं हा मधुकर पंकज हरी!!!"
अन बासरीबद्दलः
"अधरचुंबिनी वंशसंभवा लालसमधुरध्वनी ।
असावी मुखासि मुख लावुनी ।
वृषभानूची सुता काय ती राधा...?
नव्हे रे मुरली जगमोहिनी"
अवांतरः पुढे वर्णन चालू:-
"गुणवंत कुचावर लोळे अति शोभला, तो कृष्ण काय गे सांग मला!
नव्हे गे हार कळेना तुला"
अतिअतिअवांतरः
"मज शीतळ करितो श्रमी होऊनिया भला, तो कृष्ण काय गे सांग मला!
नव्हे गे व्यजन सुवंशातला!!!"
कवितेबद्दल अन रामजोश्यांची आठवण करून दिल्याबद्दल कवीचे अनेक हाबार्स!!!!
अहं भुसा टाकूनी पोकळ
अहं भुसा टाकूनी
पोकळ जाहले
बासरीचा आणि अहंचा काय संबंध आहे ते कळेना.
अवांतरः 'हरी फुकेल तशी मी वाजेन' असा स्त्री-वादाला काट संदेश तर जात नाही ना?