तुटो वाद संवाद तो हीतकारी...!

आई शप्पत!!! काय मस्त रंगवलाय प्रसंग :D

किस्सा वाचला. सूक्ष्म निरीक्षण, खुसखुशीत शैली आणि सहज गप्पा मारल्यासारखं निवेदन. लेखन आवडले. "फार लवकर संपले" असे वाटणे म्हणजे लिखाणाच्या यशाची पावती म्हणायला हरकत नाही. :)

एवढ्याशा बोलण्याने मुजोरी बंद करणारा आधीचाच भयग्रस्त,मनोरुग्ण वगैरे असावा.
आमच्याकडे तर पन्नासची नोट देउन वीसचे तिकिट मागितले तरी गोष्ट हाणामारीवर येते. आतिशयोक्ती वातेल, पण आतिशयोक्ती वाटतील अशी उदाहरणेच भारतात खरोखर प्रत्यक्षात घडतात हे दुर्दैव.

छान.

आवडला.

आपण नमूद केलेल्या प्रसंगात निगडीचा उल्लेख आला आहे म्हणून लिहीतो. मी निगडी येथेच राहतो. निगडी ते स्वारगेट अशा अंतराकरिता सहसा वाहक प्रवाशाला बसू देत नाही. या शॉर्ट रूटकरिता तुमच्या महापालिकेच्या गाडीने (पीएम्पीएमएल) प्रवास करा असाच सल्ला देतात. या वाहकाने प्रवाशाला बसू दिलं शिवाय शंभर रुपयांची नोट स्वीकारून उरलेले सुटे परत केले म्हणजे तो सौजन्याने वागला असेच म्हणावे लागेल.

किस्सा आवडला.

प्रवासीकाका पक्के बिलंदर होते. हातात सुट्टे येई पर्यंत मुग गिळुन बसले. ;)
आणि वाहक पक्का फट्टु निघाला. प्रवसी मुख्यमंत्र्यांच्या कार्यकर्त्यांच्या बैठकीतला आहे हे कळताच एकदम नरम झाला. =))

या बाबतीत (एकंदर प्रवास आणि सौजन्य) मुंबईची 'बेस्ट' बेस्ट आहे. :)

छान लिहीले आहे

निगडी ते स्वारगेट अशा अंतराकरिता सहसा वाहक प्रवाशाला बसू देत नाही.>>> म्हणजे एस टी च्या नियमात बसू देत नाहीत पण कंडक्टर च्या डिस्क्रीशन वर काही गोष्टी असतात तसे का?

किस्सा आवडला. आणि "फार लवकर संपले" अशी तक्रार माझीही आहे.

अहो, भांडण सुरू होता होताच संपलं यात कसली आली आहे गंमत? असं समजुतीने थोडंच घ्यायचं असतं? आपले असलेले नसलेले हक्क काढून दाखवायचे. बसमधून धक्के मारून उतरवण्याच्या गोष्टी करायच्या, मग अरे जा जा, मुख्यमंत्र्यांपर्यंत वट आहे आपली तुलाच नोकरीतून काढून टाकायला लावेन असं काहीतरी म्हणायचं. मग दोघांनी बा-चा-बा-ची करायची. योग्य तितके * आणि सूचक अक्षरं लिहून नक्की कोणत्या शिव्या घातल्या गेल्या याचं यथास्थित वर्णन करायचं. प्रकरण हातघाईपर्यंत आणायचं. मग एकदोन खरे फटके झाले की नाईलाजाने इतर प्रवाशांनी मध्ये पडायचं. मग 'सोडा मला, तुम्ही धरलंय म्हणून, नाहीतर... आरे **व्या बारामतीला ये मग बघून घेतो तुला...' वगैरेपर्यंत न्यायचं.

एवढं सगळं सोडून अशी निवळानिवळीची भाषा वाचल्यावर एकदम मराठी संस्थळांवरून उठून एखाद्या सायकीऍट्रिस्टच्या ऑफिसमध्ये चालू असलेल्या समुपदेशनात आल्यासारखं वाटतं...

तुम्हाला सेंचुरीचे धागे लिहायला जमणार नाही असं आत्ताच भविष्य वर्तवून ठेवतो.

खरं तर त्या कंटक्टरने नरम होण्याआधी एक प्रश्न विचारायला पाहिजे होता,
"तुम्ही मुख्यमंत्र्यांच्या कार्यकर्त्यांच्या बैठकीतले म्हणता ते कोणत्या मुख्यमंत्र्यांच्या? गेल्या वर्षीच्या, या वर्षीच्या की पुढल्या वर्षीच्या?"
:)

स्नेहांकिता त्या बसमधील एक प्रवासी आणि त्यानी त्रयस्थपणे तो संवाद ऐकला, टिपला. साहजिकच त्या दोन व्यक्तींपैकी कुणा एकाची त्या बाजू घेत नाहीत हे लेखातील भाषेवरून स्पष्टच आहे. पन्नाशीचे ते प्रवासी गृहस्थ सरकारी कर्मचारी होते, कंडक्टरच्या आक्षेपार्ह वर्तनावर त्यानी वापरलेली भाषाही नम्रतेची दिसत असल्याने त्याना सामाजिक संभाषण तसेच व्यावहारिकपणाचे भान निश्चित आहे असे जाणवते. हे मान्य असेल तर इतका समंजसपणा असलेल्या व्यक्तीला निगडी ते स्वारगेट बस भाडे आठ रुपये आहे/असणार याची माहितीही असणे स्वाभविक मानले पाहिजे. जर ते मानले तर मग स्वतःजवळ दहाची एक सुटी नोट न ठेवण्याचा निष्काळजीपणा ते कसे करतील या प्रश्न उभा राहतो. ८ रुपयांचा व्यवहार केल्यावर तिथे १०० ची नोट दिली तर कंडक्टरच काय पण रिक्षावाला, भाजीवाला, हमाल "सुट्टे द्यावो साहेब !" असा हाकारा करणारच.

रा.प.म. ची चालक-वाहक मंडळी सौजन्याने (अगदी सौ.स.काळातही) वागतीलच याची हमी खुद्द त्या खात्याचा मंत्रीही देवू शकत नाही. सबब कंडक्टरमहोदय निगडीकरांना जे काही बोलले ते उद्धटपणाचेच लक्षण ठरेल असे समजू नये. चूक प्रवाशांचीही असू शकतेच.

(मी स्वतः नेहमी कोल्हापूर-पुणे व परत असा प्रवास एस.टी.ने, तसेच स्वारगेट ते सांगवी पीएमटी प्रवास करतो. दोन्ही आस्थापनांतील वाहक महोदयांशी तिकिट संदर्भात वाद घालून विकतची डोकेदुखी नको म्हणून सातत्याने नेमके सुटे पैसे जवळ बाळगतो. हा व्यवहार दोन्ही पक्षाकडून सुखाचा ठरतो.)

अशोक पाटील

मूळ लेखन आवडले. अलीकडे या संकेतस्थळावर अस्सल, सढळ हाताने लिहिलेले बरेच धागे दिसू लागले आहेत. 'प्रॉडक्ट लाईफ सायकल' च्या नियमाप्रमाणे हे स्थळ तसे लवकरच वयात आले म्हणायचे. त्यामुळे मुद्दाम शेकोट्या पेटवण्याची आवश्यकता नाही. जुनी उपमा वापरायची तर 'घटस्फोट घेऊन प्रसिद्धी मिळवलेल्या नटीप्रमाणे' वागण्याची गरजच नाही. 'प्रॉडक्ट' चांगले असले की त्याला कसल्याही 'प्रॉडॉक्ट' सवंगपणाची गरज असत नाही.

कंडक्टर हुषार दिसतोय. मुख्यमंत्री कोणी का असेना, 'बारामती'च प्रमाणपत्र जास्त महत्त्वाच इतकी त्याला जाण दिसतेय.

पण तुमच निरीक्षण पटलं. एक बाजू शांत असली तर भांडण पेटत नाही, दुसरीही बाजू शांत होते काही काळाने. इथं ते प्रवासी थोडी त्यांची चूक असताना (जवळच्या अंतराच्या प्रवासासाठी सुट्टे पैसे न देण - लांबच्या प्रवाशाला कंडक्टर प्रवासाच्या दरम्यान कधीतरी सुट्टे पैसे होतात ते देऊ शकतो, प्रवासी जवळचा असला की तेवढा वेळ मिळत नाही त्यालाही) शांत बसले हे स्वाभाविक; पण अनेकदा स्वतःची चूक नसतानाही कमीपणा घेत शांत बसणारी माणसं पहायला मिळतात. समोरचा आक्रमक बरेचदा त्यामुळे शांत होतो हेही पाहिले आहे.

गमतीदार प्रसंग. बसमध्ये रेल्वेत इ. ठिकाणी असे प्रसंग नशिबी यायचं सुख फक्त भारतातच! आमच्या इथे हाय हेलो किंवा एकदम ठोसेच!! हमरीतुमरी बघायलाच मिळत नाहीत हो! :(

हा हा! नेहमीचं असलं तरी मजेशीर! :)

नमस्कार मंडळी आणि धन्यवाद ! इतक्या लहानशा धाग्याला (माझ्या लेखी) भरपूर प्रतिसाद मिळेल अशी अपेक्षा नव्हती. धागा लिहिताना प्रतिसाद वगैरे विचार डोक्यात नव्हता. शतकी प्रतिसाद इ. चा मानस तर बिलकुल नव्हता. नेहमीच्या प्रवासात दिसलेला एक वेगळा प्रसंग म्हणून सांगावासा वाटला. ‘बा’चा अन ‘बा’ची तर नेहमीच पाहायला मिळतात. पण हे थोडेसे वेगळे. थोडे सामंजस्य, थोडे मौन यांच्यामुळे प्रसंगाला काय कलाटणी मिळू शकली हे सांगण्याचा प्रयत्न.
लेख छोटा वाटला हे साहजिकच आहे .मी लिहिताना लेखात दोन प्रसंग लिहिले होते. दोन्ही वेगवेगळे पण मुद्दा एकच. पण मौजमजा सदरात जास्त लांबलचक धागा लिहिणे प्रशस्त वाटले नाही म्हणून काटछाट केली.
यावरील अभिप्रायांमधून बरेच प्रबोधन झाले. यापुढचे लेख प्रकाशित करताना या लेखाचे अभिप्राय उपयुक्त ठरतील.

मजा आली वाचून

पण खरी बाचाबाची प्लस मारामारी बघायच असेल तर मुंबईच्या लोकल्सना पर्याय नाहीच्च

लगेच इथे मूंबै पुणे वाद सुरु करु नयेत