ही मालिका बघायला मैत्रिणीनंच सांगितलं. ही मैत्रीण जवळ राहत नाही; आम्ही एकाच कंपनीत कामही करत नाही. किमान माझी अशी अगोचर मैत्रीण आहे. कोण जाणे, कदाचित ह्या नव्या कंपनीतही कुणी अशी अगोचर मैत्रीण भेटेल, आणि पैसा, सत्ता यांच्यामागे लागलेल्या लोकांच्या गर्दीकडे मला कदाचित सहज दुर्लक्ष करताही येईल.

"काकी, काल तुम्ही खेकड्याचं कालवण दिलं ते आम्हाला दोघांनाही खूप आवडलं!"

"छान. रेसिपी हवीय का तुला?"

"नाही हो, तुमच्या हातची चव ती निराळीच. रेसिपी दिलीत तरी मला तसं बनवता नाही येणार. बाय द वे, तुम्ही कासवाचं कालवण बनवता का?"

"नाही गं. आम्ही कासव नाही खात."

"हे छान झालं!"

"म्हणजे?"

"म्हणजे आम्ही पुढच्या महिन्यात युरोप टूरला चाललोय. आमचं टेरापिन कासव महिनाभर सांभाळाल का?"

"वेटर, फोर बाय सिक्स सोलकढी!"

(कालांतराने)

"हे काय?"

"सोलकढी."

"एवढीच?"

"हे बघा मिस्टर, एकतर दोन तृतीयांश असं नीट सांगण्याऐवजी तुम्ही चार षष्ठांश सांगितलंत. बरं तुमचा विभाजकांचा अभ्यास कच्चा असेल म्हणून मी काही बोललो नाही. पण दोनशे मिलीलीटरच्या सोलकढीचे दोन तृतीयांश म्हणजे आवर्ती अपूर्णांक येतो. शेवटी मला मोजायची प्रक्रिया थांबवावी लागली. तर ही आहे एकशेतेहत्तीस पूर्णांक चौतीस शतांश मिलीलीटर सोलकढी."

"क्काय?"

"बाॅन अपेतीत!"

आटपाट नगर होतं. त्या नगरात गॅस सिलेंडरची एजन्सी लाभलेला एक इसम राहत होता. त्याची पहिली पत्नी आता भूतलावर नव्हती त्यामुळे त्याने दुसरे लग्न केले होते.

द्वितीय पत्नी आपल्या सावत्र मुलीचा छळ करी. आपल्या सख्ख्या मुलींना चुलीवरच्या चांगल्याचुंगल्या चीजवस्तू चारी; आणि सावत्र मुलीला गॅस सिलेंडरची डिलिव्हरी करायला पाठवी. तिचाकी सायकल दामटत नगरभर गॅस सिलेंडर पोहोचवणाऱ्या त्या मुलीला सर्वजण सिलेंडरेला म्हणत.

सगळ्या बायकांचा आता झेलेन्स्कीवर क्रश आहे, असं जाहीर केल्यावर काकांच्या न्यूनगंडाला पारावार राहिला नाही.