साखरझोपेच्या डोळेजड सीमेवरून
हाकारणार्‍या अनघड कल्पनांची
वास्तवाच्या धगीत
कापूरवाफ होताना बघण्याची
आता सवय करून घेतोय

मास्कावगुंठित श्वासात
अवकाळी पावसाचा विषण्ण मृद्गंध
ऊरफोड भरून
पाऊसगाणे गाण्याची
आता सवय करून घेतोय

हताशेच्या महासाथीची "न"वी लाट
सकारात्मक विचारांच्या प्लसीबोने
नेस्तनाबूत होईलच
हे स्वत:ला वारंवार पटविण्याची
आता सवय करून घेतोय

"श्रीमंत" लोक कसे रहातात : खूप महाग
व्हिस्कीचा शेवटचा घोट संपल्यावर ते
फ्रिजमध्ये अर्धवट राहिलेला बुंदीचा लाडू
मधुमेहाची चिंता न करता खातात. आयुष्यात
एखादी काळी , विशेष उर्जावान, विशेष पसरट
रुंद पार्श्वभागाची स्त्री भेटावी असे त्यांचे स्वप्न असते. हे
कधीच पुरे होत नाही ,आणि यातून
पैशाने सर्वकाही मिळतेच असे नाही ही उक्ती सिद्ध होते, पण
ते सोडा. आयुष्य कंटाळवाणे न होऊ देणे
हे त्यांचे सर्वस्व असते. रात्री एकटेच गाडीत बसून ते दूर दूर
अशा जागी जातात जिथे एक दिव्याच्या अजस्त्र
बिल्डिंगबाहेर उतरल्यावर परग्रहावर आल्याचा

सुस्कारा टाकून आपण
यू -ट्यूब मालवितो ,
फेसबुक-वाद संपतात , दिवस मावळतो,
गरम पापण्यांखाली हळूहळू
अश्रू जमा होऊ लागतात.
निरुपयोगी अश्रूंच्या
जागी व्हिस्की सरकविणे
उपयुक्त ठरते.
ते छद्म-सोनेरीपण "खोटे" कसे म्हणणार?
उद्याचा दिवस "आज" तर आलेला नाही ना?
अश्रूंच्या तळ्यातून व्हिस्कीच्या मळ्यात शिरुया
तळ्यात मळ्यात
तळ्यात मळ्यात..
xxx

ही अशी मोडकी रिक्षा
अस्तित्वाचीच परीक्षा
श्वास घेण्याचीच शिक्षा
कशापायी?

जनुक-संच कळकटणे
बिन-धुराचे हे जळणे
आणि काहीहि न कळणे
कशापायी?

अरे आहेस "तू" कोण ?
चालविशी का हे बाण ?
माझ्या वेदनेची जाण
कशी नसे?

तूच मला बनविले!!!!
मी होते सांगितले?
नव्हते मी मागितले
"असे" काही!
xxx

जाईन विचारित रानफुला
भेटेल तिथें ग, सजण मला

भग्न शिवालय परिसर निर्जन
पळसतरूंचे दाट पुढें बन
तरुवेली करतिल गर्द झुला

उंच पुकारिल मोर काननीं
निळ्या ढगांतुन भरेल पाणी
लहरेल विजेची सोनकळा

वाहत येइल पूर अनावर
बुडतिल वाटा आणि जुनें घर
जाइल बुडुन हा प्राण खुळा

कवयित्री : शांता शेळके

=================

विचारले मी दिसे ज्या-त्याला
"राही कुठे देव ते सांगा मला"

"भग्न शिवालय परिसर निर्जन
पळसतरूंचे दाट पुढे बन
राही तिथे देव," एक सांगे मला