काल सकाळी लातूरला आलो. गेल्या काही वर्षांपासून पुण्यात असल्यामुळे लातूरला येणं होत नाही. जॉबमुळे तर पुण्यातल्या पुण्यात पण फिरायला वेळ मिळत नाही. इथं राहायला लागून सात वर्ष होतात. कितीतरी गोष्टी बघायच्या राहिल्यात पुण्यातल्या. महादजी शिंदेंची छत्री, राजा दिनकर केळकर संग्रहालय. एकदा फक्त पर्वतीवर गेलो होतो. पुण्यात पहिल्यांदाच आलो तेव्हा. तीन-चार वेळेस सिंहगड. बाकी फारसं फिरणच होत नाही. काम, काम, काम आणि नुसतं काम.

मिस्ड कॉल
विनू आणि गोट्या शेताच्या बाजूला असलेल्या चिंचेच्या झाडाच्या चिंचा पाडत होते.
“ए पोरांनो कुठला गाव आहे हा?” दोन मध्यम उंचीच्या मध्यम वयाच्या बाप्यांनी प्रश्न केला.
“गावात नवीन दिसताय जणू, नाव नाय माहित? मग इथपोत्तर आलात कसे?” विनू आश्चर्यचकित झाला.
“मी आहे अल्फा१ आणि हा माझा मित्र झेटा२६. आम्हाला तहान लागली आहे. प्यायला पाणी मिळेल का?” स्वतःला अल्फ़१ म्हणणारा विचारत होता. आता गोट्या पुढे सरसावला.

आमच्या कोऑपरेटिव्ह हाऊसिंग सोसायटीची एकच खासियत आहे. आर्थिक वर्ष ३१ मार्चला संपलं, की दुसऱ्याच दिवशी अकाऊंटस तयार होतात, तीन दिवसांत ऑडिट होतं, आणि एकवीस दिवसांची नोटीस देऊन २५ एप्रिलच्या आसपासच्या रविवारी एजीएम होते. या प्रथेबद्दल सगळ्या मेंबरांना सार्थ अभिमान वगैरे वाटतो. मग एजीएमचं कामकाज आटोपलं की काहीतरी नाष्टा वगैरे दिला जातो आणि मग मेंबरं भरल्या पोटी आणि तृप्त मनाने आपापल्या घरी जातात. बाकी कितीही मतभेद किंवा भांडणं असली तरी एप्रिलमधली एजीएम आणि त्यातला नाष्टा याबद्दल सर्वांचं एकमत असतं.

Yoga is the journey of the self, through the self to the self …The Bhagwat Geeta.

त्या दिवशी माझी योगशिक्षिका मला म्हणाली की, “अश्विनी, तुला समवृत्ती प्राणायाम जास्त आवडतो ना, मग तू त्याचा जास्त सराव कर. त्यातूनच तुला तू समजत जाशील.” मला काहीच समजेना. मला मी समजत जाईन म्हणजे? प्राणायाम करून स्वतःची ओळख पटते? योगासनांमुळे शरीराला आणि प्राणायामामुळे मनाला होणारे फायदे मला माहीत होते. पण त्यातून तुम्हीच तुम्हाला उलगडत जाता ही कल्पना माझ्याकरता नवीन होती. हा नवा अर्थ समजून घेण्यास मी अतिशय उत्सुक होते. मी विचारात पडले की हे सगळे मला आधी कसे काय कोठून समजले नाही?

----------
जोडीदार
---------
रूमवर लोळत पडलो होतो. बाकीची पोरं लॉकडाऊनला कंटाळून घरी गेलेली . उन्हाळ्याची दुपार . गरमीने नुसता जीव चाललेला . वर पंखा नावालाच फिरत होता . वारंच लागत नव्हतं .
एकटं पडल्यासारखं वाटत होतं .
पश्याचा फोन आला . लय जुना रूममेट . त्याचं नाव स्क्रीनवर बघून जीवाला बरं वाटलं .
आणि मग डोकं फिरलं !...
त्याने एक निरोप दिलेला. त्याचा एक मावसभाऊ याच शहरात राहायचा. त्याची आई गेलेली . मदतीला कोणी नाही अन अशावेळी कोणी येतही नाही . म्हणून मला जायला सांगितलं होतं .
आता आली का पंचाईत !