“नाहीच कुणी रे आपुले, प्राणांवर नभ धरणारे” अशी आक्रोश-न-करणारी तरल अवस्था अधून मधून येते. त्यावेळेस काहीही करावे वाटत नाही. ही अवस्था इतर कोणता परजीव भरून काढेल अशीही अपेक्षा नसते. खऱ्या अर्थाने ‘missing’ वाली भावना.

फार फार वर्षांपूर्वी, एक लाकूडतोड्या लाकडे तोडायला जंगलात गेला होता. त्याला चकवा पडला, आणि तो वाट चुकला.

उपाशीपोटी रस्ता शोधत शोधत शेवटी तो एका तळ्यापाशी पोहोचला. तळ्याच्या काठावर एक झोपडी होती. लाकूडतोड्याने दार ठोठावले. एका खाष्ट म्हातारीने दार उघडले. "काय पाहिजे?" ती करवादली.

"आजी, मी रस्ता चुकलो आहे. खूप भूक लागली आहे. काही खायला मिळेल का?" लाकूडतोड्याने विचारले.

"मी गरीब म्हातारी काय देणार तुला? माझ्याकडे काssही नाही." म्हातारी पटकन म्हणाली.

लाकूडतोड्याने दीर्घ श्वास घेतला. "बरं, मग तुमच्या पडवीत बसून मी कुऱ्हाडीची खीर केली तर चालेल ना?" त्याने विचारले.

अ.म.न. उत्पादक महासंघाचे पदाधिकारी व्यथित होते. उत्पादनाला ग्राहकांचा प्रतिसाद लाभत नव्हता, आणि शेतकऱ्यांचाही. या पेचातून तोडगा कसा काढावा, हे त्यांना सुचत नव्हते. या नैराश्यातून महासंघाच्या सचिवांनी राजीनामा दिला होता. या पार्श्वभूमीवर महासंघाची बैठक चालू होती.

नवनिर्वाचित प्रभारी सचिव म्हणाल्या, "आपल्या अनेकविध प्रयत्नांना अद्याप यश आलं नाही. आता मूलभूत उपाय केला पाहिजे."

"म्हणजे नेमकं काय?" जुन्याजाणत्या अध्यक्षांनी विचारलं.

"महासंघाने ब्रॅन्ड कनसलटनट नेमून उत्पादनाचं सुयोग्य पोझिशनिन्ग केलं पाहिजे."

"अनुमोदन! साधु!साधु!" असा गजर सदस्यांनी केला.

(पूर्वप्रकाशन: "माहेर" दिवाळी अंक २०१९)

औरंगाबाद शहरालगतच्या म्हैसमाळ पठारावर तुम्ही सहलीला गेलात, तर मजेमजेनं उड्या मारताना तुम्हाला कांगारूंचे कळप दिसतील. या अजब चमत्काराला कारणीभूत आहेत सिंधुआज्जी.

आता सिंधुआज्जींची ओळख करून देणं क्रमप्राप्त आहे.

सर्वार्थानी विचित्र आणि दोन दिवसांच्या लहानुल्या दिवाळीत चेपलेला आजचा भाकड रविवार!

आज सकाळी सकाळी टॅक्सी घेऊन वाट बघत होतो तर एक छान थोडी उग्र पण सेक्सी, फिटेड लाल कुर्ता घातलेली दोन्ही हातात कोपऱ्यापर्यंत लालच चुडा आणि मेहेंदी रंगवलेली पस्तिशीची स्त्री गाडीत बसली.

सागरमधल्या डिंपलच्या थोडीफार आगेमागे म्हणता येईलशी.

गाडी चालू करणार तेवढ्यात एक पोरगेलासा तगडा हॅण्डसम जवान धावत नारळ-पाणी घेऊन आला.

नेव्हीत होता (त्याच्या बोलण्यावरून कळलं).

तिला त्यानं प्रेमानं पाणी पाजलं आणि मग तो निघून गेला.