म्हातारी ग मैना
हात फिरविला तिने
विग खाली पडली.
जोरात ती हसली
कवळी खाली पडली.
चष्मा पडला खाली
दिसे केवळ अंधार.
कर भक्तीचा शृंगार
झाला फिका संसार.
मला कविता आवडली. -- जालावर
मला कविता आवडली.
--
जालावर युट्युबवर महान मुलांचे "मामाच्या गावाला जाऊयाचे" एक अॅनिमेटेड रुपांतर आहे, त्यात मधल्या म्युझिक पीसच्या वेळी गाडीतील वार्याने एका व्यक्तीचा विग उडतो म्हणून शेजारील आजोबा त्यांना हसतात, तर फार हसल्याने त्यांची कवळीही खाली पडते नी मग अख्खा डबा त्यांना हसतो असा एक प्रसंग दाखवला आहे.
वरील कविता वाचताना का कोण जाणे ते चित्रीकरण आठवले :)
कल्पना आवडली
मला कवितेतली कल्पना आवडली होती. काही कारणाने "आवा चालली पंढरपुरा" आठवली (त्यात कल्पना थोडी वेगळी आहे, पण नको त्या तपशिलांत गुंतलेल्या बाईने या क्षणभंगुर गोष्टींतून मन काढावे, त्याचे विनोदी वर्णन आहे, हे साम्य).
परंतु येथील लय, यमकांची योजना वगैरे मला भावली नाही, पण तसे तडक सांगावेसे वाटण्याइतकी नावडलीही नाही.
परंतु आता कवीला सांगावेसे वाटते, की याबाबत लक्ष देऊन रचना थोडी नेटकी केली, तर कल्पना खुलून येईल.
उदाहरणार्थ :
> लांब सडक केंसावरी
> हात फिरविला तिने
> विग खाली पडली.
ऐवजी
> लांबसडक केसांवरती
> हात फिरविला तिने
> विग सटकली खाली.
असे थोडे शब्द बदलले, मागे-पुढे केले, तर. विशेषतः शेवटच्या ओळीतील मात्रांच्या वा खटक्याच्या लयीत काहीतरी सुधरते.
आवा चालिली पंढरपुरा
(तुकाराम गाथा, क्रमांक ४१९८)
परिसें गे सुनेबाई । नको वेचूं दूध दहीं ॥१॥
आवा चालिली पंढरपुरा । वेसीपासुनि आली घरा ॥ध्रु.॥
ऐकें गोष्टी सादर बाळे । करीं जतन फुटकें पाळें ॥२॥
माझे हातींचा कलवडू । मजवाचुंनि नको फोडूं ॥३॥
वळवटिक्षरीचें लिंपन । नको फोडूं मजवांचून ॥४॥
उखळ मुसळ जातें । माझें मन गुंतलें तेथें ॥५॥
भिक्षुक आल्या घरा । सांग गेली पंढरपुरा ॥६॥
भक्षीं मपित आहारु । नको फारसी वरो सारूं ॥७॥
सून ह्मणे बहुत निकें । तुह्मी यात्रेसि जावें सुखें ॥८॥
सासूबाई स्वहित जोडा । सर्व मागील आशा सोडा ॥९॥
सुनमुखीचें वचन कानीं । ऐकोनि सासू विवंची मनीं ॥१०॥
सवतीचे चाळे खोटे । म्यां जावेंसें इला वाटे॥११॥
अतां कासया यात्रे जाऊं । काय जाउनि तेथें पाहूं॥१२॥
मुलें लेंकरें घर दार । माझें येथें चि पंढरपूर ॥१३॥
तुका ह्मणे ऐसें जन । गोवियेलें मायेंकरून ॥१४॥
-----
तसे बघितले तर "मुलें लेंकरें घर दार । माझें येथें चि पंढरपूर" ही प्रेमळ ओळ आहे.
दरबार जुना, हंड्या-झुंबर
दरबार जुना, हंड्या-झुंबर नवं,
मध्यान रातीला लावा अत्तरदिवं
अंग अनंग मी रंग खेळते
केसामध्ये मरवा ...
पिकल्या पानाचा देठ की हो हिरवा ;)
चांगला आशय असलेली कविता -
स्वतःचं वय लपविण्यासाठी धडपडणारी लोकं पाहिली, की त्यांची कीव येते .
स्वतःचं वाढतं वय, आणि अपरिहार्यंपणे येत जाणारं वृद्धत्व कसं स्विकारायचं, ज्या योगे तुमचं जगणं स्वतःबरोबर इतरांसाठी सुद्धा आनंददायक होऊ शकेल, या संदर्भात 'एजिंग ग्रेसफुली' .. असा एक लेख वाचल्याचे स्मरते ..
+१
खरं तर वय वाढत जातं तसे आपण अधिकाधिक समृद्ध होतो अन अधिकाधिक चांगल्या रीतीने प्रेम करु शकतो याचे मुख्य कारण "we get more & more comfortable in own skin."
तरुण मुला-मुलींचा हेवा वाटण्याऐवजी मला त्यांच्या immaturity चेच वाईट वाटते. अर्थात ते देखील वयाने वाढतील & they will claim their rightful ripeness हेही तितकेच खरे आहे.
पण तारुण्यात काही खास आहे असे अजिबात वाटत नाही.
पण तारुण्यात काही खास आहे असे
पण तारुण्यात काही खास आहे असे अजिबात वाटत नाही.
तुम्ही तरुण असाल हो. आमच्यासारख्या क्वार्टरलैफक्रैसिसग्रस्तांचे काय? साला आम्हांला तर आजही (कोणे एकेकाळी इ.) वय वर्षे २० असताना कसे बकाबका वाट्टेल ते अन वाट्टेल तितके विथ इम्प्युनिटी खाऊ शकत होतो आणि हलक्या वजनामुळे आरामात ट्रेकिंग करू शकत होतो त्याच्य आठवणीने गहिवरायला होतं.
करॉलरी
तरुण मुला-मुलींचा हेवा वाटण्याऐवजी मला त्यांच्या immaturity चेच वाईट वाटते.
वरील विचाराचीच एक करॉलरी आहे - Many times I wonder what kind of lady will my daughter become? How effectively will she handle situations, crisis, love, heartaches, obsessions, blessings & sorrows that come her way .
अन मला वाटतं अरे आपण जे पडत, धडपडत शिकलो, शिकतो आहोत ते तिला readymade spoon-feed नाही करता येणार का?
अन मग वाटतं तसं करता न येणे हेच बरोबर आहे.Let her EARN her peace of mind, courage & her rightful maturity. It will be far sweeter :)
स्वतःचं वय लपविण्यासाठी
स्वतःचं वय लपविण्यासाठी धडपडणारी लोकं पाहिली, की त्यांची कीव येते.
आपलं वैगुण्य लपवावं वाटणं मनुष्यसुलभ नाही का?
उदा. "तुम्ही ५० चे आहात. चक्क चक्क ३५ चे वाटता." हे वाक्य प्रचंड सुखावह आहे. सुखाने म्हातारपण काढण्यातल्या मंत्रांमधील एक मंत्र तरूण दिसणे हा देखिल असू शकतो.
नै हो. तसं नव्हतं म्हणायचं.
नै हो. तसं नव्हतं म्हणायचं. समजा माझे दात म्हातारपणाने गेले नी मी कवळी लावली. कीव का यावी? तेच मी म्हातारा नाही पण २० वर्षाचा असतानाच अर्धवटरावांनी मला जबरदस्त ठोसा लावून माझी बत्तीसी पाडली. समजा मग मी कवळी लावली. कीव का यावी? मानवजातीची लक्षणीय प्रगती होत असताना साधने उपलब्ध असतील तर त्यांचा उपयोग करणे कीवास्पद कसे असे वाटले म्हणून लिहिले.
बहुमान
हीच प्रवृत्ती असेल तर उद्या "अखंड तारुण्य आणि अनंत आयुष्य" प्राप्त करून देणार्या औषधाचा जो शोध लागेल त्यावर हे लोक तूटून पडतील. ते औषध वापरणारांची कीव करत सुटतील. हे थोडे विचित्र वाटते. इतकेच काय मी क्ष पेक्षा हळू चालतो म्हणून मी बाईक वापरली तरी कीव करतील. याला मर्यादा नको का?
==================
"हा" म्हणजे बत्तीसी तोडायचा? (काय काय मनीषा बाळगून असतात लोक !!! अहो, प्रतिगामीपणा केव्हाचा सोडलाय मी, आतातरी आपलासा करा.)
मनीषा बाळगून नव्हतो हो पण
मनीषा बाळगून नव्हतो हो पण पूर्वकल्पना आणि इच्छा नसतानाही असा अचानक बहुमान मिळाला की त्याचे मोल नक्कीच जास्त नाही का ;)
तुम्ही प्रतिगामी असतानाही आपलेच होतात की, केवळ तुम्ही प्रतिगामी आहात (म्हणजे काय आहात कोण जाणे, पण ते एक असो) म्हणून तुमच्याशी कधी मी भांडल्याचे मला आठवत नाही, मुद्द्यांवरून भांडलो असेन.
हीच प्रवृत्ती असेल तर उद्या
हीच प्रवृत्ती असेल तर उद्या "अखंड तारुण्य आणि अनंत आयुष्य" प्राप्त करून देणार्या औषधाचा जो शोध लागेल त्यावर हे लोक तूटून पडतील. ते औषध वापरणारांची कीव करत सुटतील
औषध वापरणार्यांची काय कीव करणार. ? असं काही खरच झालं तर काहींची आयुष्यं नक्की केविलवाणी होतील . कारण कधी ना कधी काही विविक्षित माणसं जातील या आशेवर ते जगत असतात. आता आशाच नाही तर नुसत्या रिकाम्या कल्पना असून काय उपयोग? आणि मग मनीषा तरी कशाची असणार्?
प्रतिक्रिये बाबत धन्यवाद, एका
प्रतिक्रिये बाबत धन्यवाद, एका माणसाची विग खाली पडली आणि ही कल्पना सुचली. बाकी तरुण दिसण्याचा प्रयत्न करणे काही गुन्हा नाही. प्रत्येकालाच सदैव चिरतरुण राहावासे वाटते. बर्याच काळ मी ही आपल्या पांढर्या केसांना रंगवीत असे. गेल्या दोन वर्षांपासून बंद केले आहे.(पांढरे केस पाहून मेट्रोत बसायला जागा मिळण्याची शक्यता जास्त). असो.
माझ्यासोबत होते :)
माझी त्वचा वर्षभर थोडीथोडी गळत असते. थोडीथोडीच गळत असल्याने दिसण्यात येत नाही. हिवाळ्यात जरा जास्त गळती असते तेव्हा कधीकधी आंघोळीच्या वेळी टावेलाने घासून उरलीसुरली कात काढण्यात येते. कोवळ्या पालवीसारखी आतली नवी त्वचा वर येईपर्यंत निबर झालेली असते त्यामुळे विशेष फरक दिसत नाही.
पटाईत काका, कविता आवडली.
The people who rate
The people who rate themselves most highly happy are those ages 82 to 85.
http://www.nytimes.com/2014/12/05/opinion/david-brooks-why-elders-smile…
डेव्हिड ब्रुक यांचे बरेचसे लेख वाचले. मस्तच आहे - भाषा, टोन अन मतीतार्थ.
कोणत्या ही मैनेची भावना
कोणत्या ही मैनेची भावना दुखावली नाही, आश्चर्य आहे.