काही रोचक अनुभव - १

त्यांच्याकडे असे कित्येक गेटक्रॅशर्स येत असतील. कोणाकोणाशी सौजन्याने वागणार, नि काय म्हणून? Why should he not treat gatecrashers with the contempt they^१ deserve?
..........
^१ बोले तो, तिमा नव्हे. तर त्यांना तिथे घेऊन जाणारा तो **वा. तिमांचा दोष यात नसावा; असलीच तर अगतिकता अधिक अननुभव असावा. असो.
(अशा प्रसंगी असले **वे वुडवर्कातून वळवळत येतातच. (अनेकदा ते नात्यातले किंवा गणगोतातलेच असतात.) आणि गरजवंताला अक्कल नसते. किंवा असली, आणि लख्ख दिसत असले, तरी परिस्थितीच्या आणि अनेकदा आजूबाजूच्यांच्या/घरच्यांच्या प्रेशरखाली नाही म्हणता येत नाही. म्हणजे, याचा काही उपयोग नाही हे दिसत असले, तरी ते धुडकावून लावल्यानंतर लवकरच अन्य मार्गाने यश न मिळाल्यास 'तरी तो अमूकअमूक शब्द टाकायला तयार होता, पण यालाच दळभद्र्याला काही करायला नको; सरळसरळ धुडकावून लावलेनीत' हे उर्वरित आयुष्यभर ऐकावे लागते. (आणि पुढे कधीतरी यथावकाश यश मिळाले, तरीही त्यापुढचे उर्वरित आयुष्यभर ऐकत राहावे लागते.) या घरच्या संततहल्ल्यांपेक्षा बाहेरचा अपमान अनेकदा स्वस्तात पडतो. शिवाय, बाहेरचा असा एखाद वेळेस अपमान करेल; उर्वरित आयुष्यभर आपला नि त्याचा काय संबंध असतो? तसेही तो काही आपल्याला नोकरी देऊन अथवा अन्य प्रकारे उपकृत करत नसतोच, नि पोसत तर नसतोच नसतो, ना त्याला रोज तर सोडाच, पण उर्वरित आयुष्यात पुन्हा तोंड द्यावे लागणार असते. मग त्याच्या वागण्यास एवढा (किंवा काहीही) भाव काय म्हणून द्यावा? 'उडत गेला' म्हणून सोडून द्यावे, झाले.

असो.)

+१

सहमत.
मुलाखतीस बोलावण्याइतपत ओळख लावायला हरकत नाही. घेणारा विचार करूनच घेतो.
मात्र वशिल्याने निवड झालीच तर दोनेक वर्षे तिथे काम करावे, शिडी वापरून मोक्याच्या वेळी पळून जाऊ नये इतकीच अपेक्षा असते.

प्रस्तुत लेखकास कोणत्याही प्रकारे दोष दिलेला नाही. (तसेही दोष देणारे आम्ही कोण, हा एक भाग झाला, आणि समजा दिला, तरीही प्रस्तुत लेखकास त्याचे काय असावे नि काय म्हणून, हा दुसरा.) आणि उमेदवार आपल्या परीने शक्य ते प्रयत्न फॉर-व्हॉटेवर-इट-ईज़-वर्थ तत्त्वावर करणार, हेही (त्यामागील एथिक्समध्ये शिरण्याचा किंवा त्यावर जजमेंट पास करण्याचा प्रयत्न कोणत्याही प्रकारे न करता) समजण्यासारखे आहे. मुद्दा तो नाही.

प्रश्न हा आहे, की ज्याचा वशिला लावायचा, ती व्यक्ती उमेदवाराच्या थेट परिचयाची (मध्यस्थामार्फत नव्हे) होती काय? उमेदवाराशी त्या व्यक्तीचे काही थेट लागेबांधे/जिव्हाळा वगैरे होता काय? तर नाही. ऑन द काँट्ररी, कोणीतरी तिऱ्हाईत व्यक्ती (पक्षी: प्रस्तुत मध्यस्थ), फक्त आपली त्या मनुष्याकडे किती 'वट' आहे (तो कसा आपल्या 'ग्लासातला' आहे) हे कोण्या चौथ्याच, असंबद्ध, पार्टीला (पक्षी: प्रस्तुत लेखकाला) दाखवण्यासाठी (थोडक्यात, शोऑफ करण्यासाठी) त्याचा केवळ (पदस्थल म्हणून) वापर करत होती. (असले कितीतरी जण त्याच्याकडे रोज कटकट करायला येत असतील.) मग त्याने अशा बेमतलबी मध्यस्थांना भीक का घालावी? उगाच संबंध नसताना आपल्या एक्स्पेन्सवर मधल्यामध्ये मोठेपण मिळवण्याच्या त्यांच्या खेळात सामील का व्हावे? त्यात त्याला काय हशील? उलट अशा मध्यस्थांना त्याने झुरळासारखे झिडकारू का नये? त्या माणसाचे वागणे मला अजिबात आश्चर्यकारक वाटले नाही. (आणि, अधिक विचार करता, अधिक तपशील मला ठाऊक नाहीत, पण, प्रस्तुत लेखकाप्रति थेट अपमानकारकसुद्धा वाटले नाहीत. यात अपमान झाला, किंमत झाली ती त्या मध्यस्थाची. कारण त्या गृहस्थाशी डील करत होता तो मध्यस्थ, प्रस्तुत लेखक नव्हे. प्रस्तुत लेखक त्या गृहस्थाच्या दृष्टीने नॉन-एंटिटी होता, व्हू जष्ट ह्यापन्ड टू एक्झिष्ट ऑन द सीन. प्रस्तुत लेखकास तो फार फार तर (असलाच तर) सिग्नल होता, की बाबा रे, तू ज्यास मध्यस्थ म्हणून वापरत आहेस, त्याची पत काय आहे, ते तूच पाहा! बोले तो, त्या मध्यस्थाचा तो दोन्हीकडे अपमान होता, त्या गृहस्थाकडेही, आणि प्रस्तुत लेखकाकडेही! त्या मध्यस्थाने लेखकास त्या गृहस्थाच्या घरी टॅक्सीने आणले, पण परतताना मात्र स्वत: टॅक्सी पकडूनसुद्धा लेखकास घरापर्यंत लिफ्ट न देता आपल्या डिव्हाइसेसनिशी सोडले, यातच सर्व आले!)

बाकी, तो गृहस्थ प्रस्तुत लेखकास कोणत्याही प्रकारे ओब्लाइज करण्यास तसाही बांधील नव्हताच. त्यामुळे मामला खतम.