कथा

बटाट्याची चाळ, बाजीराव आणि मस्तानी

चाळकऱ्यांनी एकजुटीनं 'बाजीराव मस्तानी' पाहायला जाण्याच्या घटनेची तुलना फक्त मराठ्यांनी अटकेपार झेंडे लावण्याच्या बातमीशीच होऊ शकते. भन्साळी यांनी चित्रपट बनवायला एका तपाहून अधिक वेळ घेतला; पण तो एकत्रितपणे बघण्यासाठी चाळकऱ्यांना जी तपश्चर्या करायला लागली तीही काही कमी नव्हती. अनेकांचा अनेक दिवस हे खरं होईल यावरच विश्वास बसत नव्हता. झालंच तरी सर्व संकटांमधून पार होऊन ती वेळ येईपर्यंत हा चित्रपट डब्यात गेला असेल आणि त्यांना भन्साळी यांनी काढलेला दुसऱ्या बाजीरावाच्या प्रेमलीलांवरचा 'सिक्वल' बघायला लागेल अशी शंका ते व्यक्त करत होते.

ललित लेखनाचा प्रकार: 

(नदीम-) श्रवणभक्ती

[हल्लीच मी लिहिलेल्या 'बटाट्याच्या चाळीतला लॉकडाउन' या कथेला 'काहीतरी बऱ्यापैकी वरिजिनल लिहा' असा एक प्रेमळ सल्ला मिळाला होता. त्यामुळे ('वरिजिनल' हा शब्द लेखकाचा ओरिजिनल असल्यामुळे नीट कळला नाही, पण-) माझं हे ओरिजिनल आणि रिजनल असं दोन्ही प्रकारचं लिखाण लिहायचा मोह अनावर झाला. अर्थात हे सगळं गंमत-जंमत या हेतूनंच लिहितो आहे याची कृपया नोंद घ्यावी. 'बऱ्यापैकी' हा शब्द कळला. हे त्यात सामील होतं की नाही हे वाचकांवर सोपवतो....]

आम्ही नदीम-श्रवणच्या संगीताचा बारकाईनं अभ्यास केला आहे.

ललित लेखनाचा प्रकार: 

बटाट्याच्या चाळीतला 'लॉकडाऊन'

बटाट्याच्या चाळीतल्या 'लॉकडाउन'ची सुरुवातच गच्चीचं कुलूप उघडण्यानं झाली!

चापशीनं पुढाकार घेऊन मेंढेपाटलांची परवानगी आणली; पण नेमका किल्ली हरवून बसला! वास्तविक ते कुलूप, कडी आणि दार इतके मोडकळीला आलेले होते की ते उघडण्यासाठी टाचणी, पिना, हातोडी, लाथ असं काहीही चाललं असतं. त्यानं आपल्या कानावरच्या बॉलपेनानं त्या कुलुपाची कळ फिरवली आणि चाळकऱ्यांची कळी खुलली.

ललित लेखनाचा प्रकार: 

सूप, डम्पलिंग्स, टोफू, नूडल्स

तीनेक वर्षांपूर्वीची गोष्ट.

मी ऑफिसमध्ये चटर्जीदाबरोबर काम करत बसलो होतो. म्हणजे तो एडिटिंग करत होता आणि मी "क्या बात है सर" वगैरे म्हणत त्याला प्रोत्साहन देत होतो. तेवढ्यात मह्याचा फोन आला. "कामात आहे रे, नंतर बोलूया," एवढं बोलून मी फोन ठेवला. "महेश का फोन था क्या? साला उतना जुगाडू आदमी मैंने जिंदगी में नही देखा!" चटर्जीदा म्हणाला. त्याच्या एका खडूस क्लायंटकडून अडकलेल्या पैशांची रिकव्हरी मह्याने करवून दिली होती तेव्हापासून मह्याबद्दल त्याला कौतुकयुक्त आदर आहे.

ललित लेखनाचा प्रकार: 

वरदान

सर्व वाचकांचे आभार

ललित लेखनाचा प्रकार: 

थेरप्युटिक नेचर वॉक

आम्ही कॉलेजात होतो तेव्हाची गोष्ट. रविवारची सकाळ होती. मी पोहे खात न्यूझीलंडची कोणतीतरी वनडे मॅच बघत होतो एवढ्यात मह्या घरी आला.

"गॅव्हिन लार्सन सोड भेंजो, हे बघ काय," असं म्हणत तो बाजूला बसला आणि क्लासच्या बॅगेतनं बरीच चकाचक पॅम्प्लेट्स काढून त्यानी टीपॉयवर ठेवली. "माझ्या क्लासमधला समीर सुट्टीत इंग्लंडला गेला होता. तिकडे हॉटेलात रिसेप्शनला टुरिस्ट पॅम्प्लेट ठेवली होती ती सगळी उचलून आणली साल्यानी. मी म्हटलं मला दे. झेरॉक्स काढून उद्या परत द्यायच्या बोलीवर दिली."

"आता तू काय लोणचं घालणार त्यांचं?" मी पोह्यांचा बकाणा भरत बोललो.

ललित लेखनाचा प्रकार: 

शुष्क काष्ठने आण्या पत्र

समीधाने, संध्याकाळचा वरण-भाताचा कुकर लावुन, देवापुढे उदबत्ती लावली. बाल्कनीतील जाईला पाणी घालून, साठीला आलेली, समीधा जरा खुर्चीवरती विसावली. घरात,शिजलेल्या भाताचा सुगंध, घमघमाट सुटला होता. आज मानसी तिच्या मुलीला घेउन म्हणजे समीधाच्या नातीला घेउन, भेटायला येणार होती. मानसी, समीधाला भेटायला वरचेवर येत असे. त्या दोघी यायच्या आत,तेवढी काही स्तोत्रे म्हणावीत म्हणुन, समीधा जरा विसावली होती. दत्तबावनी वाचता वाचता ती एका ओळीपाशी येउन थांबली, -
"शुष्क काष्ठने आण्या पत्र| थयो केम उदासीन अत्र|

ललित लेखनाचा प्रकार: 

जुना खलाशी

"उद्यापासून नवीन ड्युटी. वरळी सीफेसला. पत्ता व्हाट्सऍप करते. तुला नाईट ड्युटी देतेय. म्हातारा ठीक आहे तसा. मदत केलीस तर उठून बसतो. बेडसोअर वगैरे नाहीत." मोरे मॅडम तिच्या गेंगाण्या आवाजात सांगत होती. तशी बरी आहे - मला जास्त नाईट ड्युटी देते. पंचवीस टक्के जास्त मिळतात डेपेक्षा.

दुसऱ्या दिवशी साडेसातला दिलेल्या पत्त्यावर गेलो. ड्युटी आठची, पण पहिल्या दिवशी लवकर गेलो तर वॉचमनशी ओळख करून घेता येते. इंप्रेशनपण चांगलं पडतं.

ललित लेखनाचा प्रकार: 

किराणा ,आई आणि लॉकडाऊन

मी नेहमी लिहीत नाही. माझ्या आईची आठवण आली आणि सुचेल ते लिहिले.. मला प्रतिक्रिया आणि गरज वाटल्यास बदल सुचवा. धन्यवाद.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ललित लेखनाचा प्रकार: 

द फ्रेंच एक्सपीरिअन्स

दोन वर्षांपूर्वीची गोष्ट. सद्गुरू स्टॉलकडे म्युन्सिपाल्टीची काहीतरी गडबड चालली होती म्हणून मह्या आणि मी चहा प्यायला मामांच्या हॉटेलात गेलो होतो. बंड्यामामा म्हणजे माझे चुलतमामा. त्यांना सख्खी बहीण नाही, म्हणून आईवर त्यांचा फार जीव. माझेपण लहानपणापासून लाडबिड करतात. त्यांच्या हॉटेलात कितीही खा-प्या, आपल्याला बिल द्यायला लागत नाही. पण तरी तिथे कधीतरीच जातो. मामांच्यासमोर सुट्टा ओढता येत नाही ना!

ललित लेखनाचा प्रकार: 

पाने

Subscribe to RSS - कथा