बंडू

(रोवन अॅटकिनसनच्या नाट्यावर आधारित).
एक ऑफिस डेस्क मांडलेला आहे. त्यावर पुस्तकं, पाण्याचा ग्लास, तत्सम वस्तू पडल्या आहेत. बागवे नावाचा एक मध्यमवयीन माणूस डेस्कच्या समोरच्या खुर्चीवर बसलेला आहे. प्रिन्सिपलची खुर्ची रिकामी आहे. एक मध्यमवयीन शिष्ट दिसणारा प्रिन्सिपल ताठ मानेने चालत चालत येतो. त्याच्या हातात काही पुस्तकं आहेत.
(प्रिन्सिपल नाकातून पुणेरी शुद्ध मराठी बोलणारा आहे).

प्रिन्सिपल: बरे झाले तुम्ही आलात मिस्टर बागवे. मला ठाऊक आहे कि आपण फार बिझी असता पण हा मुद्दाच असा होता कि दूरध्वनीवरून बोलता आला नसता.
बागवे: काही काळजी करू नका सर, बंडूचा काही त्रास होत असेल तर मला वेळीच दखल घेतलेली बरी.
प्रिन्सिपल: खरे सांगायचे तर बंडू हल्ली डोक्याला तापच झालाय.
बागवे: अरेरे!
प्रिन्सिपल: त्याचे शाळेत अजिबात लक्ष नाही. खेळात तो मुळीच रस घेत नाही. आणि गेला आठवडाभर तर त्याने गृहपाठ देखील केलेला नाही.
बागवे: अरे बापरे!
प्रिन्सिपल: (प्रिन्सिपल एकदम थंड आवाजात एकाच सुरात म्हणतात) स्पष्टच सांगायचे तर, जर तो मृत नसता तर मी त्याला शाळेतून काढून टाकले असते
बागवे: माफ करा, काय म्हटलं?
प्रिन्सिपल: हो आपण जे ऐकलेत तेच म्हटले, काढून टाकले असते.
बागवे: (सुरुवातीला काही न कळल्यामुळे माथ्यावर आठ्या येतात. मग एक सेकंदानंतर dialogue) बंडू मेलाय?
प्रिन्सिपल: होय तर. तो पडलाय तिकडे वर एकदम ताठ होऊन माजोरड्यासारखा, त्याच्या सध्याच्या वृत्तीला शोभेल असा. हा हा हा हा. तुम्हाला सांगतो, ह्या मुलग्याला स्वच्छता काय आहे ते अजिबात कळत नाही. कालपर्यंत तो चिखलात लोळत होता आणि आज त्याच कपड्यात तिकडे मारून पडला आहे. (एक सेकंद pause) आणि घाण वास सुद्धा मारतोय.
बागवे: पण तो मेला कसा?
प्रिन्सिपल: ते इथे महत्वाचे आहे का मिस्टर बागवे?
बागवे: का? हो. म्हणजे अर्थात.
प्रिन्सिपल: त्याचा संबंध कॅंटीनशी आहे. आम्हाला काही दिवसापासून शंका होती कि कॅंटीनमधून मुले चीक्क्या पळवताहेत. म्हणून आम्ही सापळा रचला. त्यात तुमचा बंडू सापडला. मी त्याला माझा समक्ष शिपायाकडून काठीने बडवायची शिक्षा दिली, ज्यात तो मेला. (इथे पुढचं वाक्य जास्त pause न घेता लगेच सुरु करायचंय). तुम्हाला हे ऐकून फार आनंद होईल मिस्टर बागवे कि त्या टोळीच्या म्होरक्याला आम्ही आता पकडले आहे. तुम्हाला सांगतो ह्या कॅंटीन...
बागवे: (प्रिन्सिपल ला मध्येच कापत) माफ करा.
प्रिन्सिपल: (बागवे बोलत असताना सुरु ठेवायचं. हा शब्द ऐकू नाही गेला तरी चालेल) मध्ये...
बागवे: माफ करा...पण तुम्ही शिपायाला माझ्या मुलाला काठीने बडवायची शिक्षा दिलीत?
प्रिन्सिपल: मग मी आत्ता काही वेगळे म्हटले का? हे बघा मिस्टर बागवे, मी बोलत असताना मला मध्ये मध्ये असे थांबवलेले आवडत नाही.
बागवे: पण...पण नक्की काय झालं?
प्रिन्सिपल: मुले बेधडक कॅंटीन मध्ये शिरून हव्या तश्या चीक्क्या पळवत होती.
बागवे: नाही म्हणजे, काठीने बडवत असताना काय झालं?
प्रिन्सिपल: ओ ते...एक क्षण तो असा वाकलेला आणि दुसऱ्या क्षणी असा तो जमिनीवर पडलेला.
बागवे: मरून?
प्रिन्सिपल: अं...मेल्यासारखा. मिस्टर बागवे, मला तुमचे हे तुमच्या मुलाच्या मृत्यूला घेऊन एवढे प्रश्न विचारणे जरा विचित्रच वाटतेय. मी इथे तुम्हाला त्याच्या वृत्तीबद्दल सांगतोय. आणि खरे सांगायचे तर त्याची ही वृत्ती त्याने कोठून घेतलीय हे मला आता दिसते आहे.
बागवे: तुमचं डोकं फिरलंय का?
प्रिन्सिपल: नुसते माझे? इथे तुमच्या मुलाने सगळ्या स्टाफची डोकी फिरवलीयत. तुम्हाला माहितीय तुमच्या (तुमच्या वर stress) मुलाच्या अंतयात्रेसाठी मला काल शाळा बंद ठेवावी लागली होती. तुम्हाला काय त्याचे म्हणा.
बागवे: अरे हा काय वेडेपणा चाललाय?
प्रिन्सिपल: हो हा वेडेपणाच चाललाय. किंबहुना, हा वेडेपणा असता जर हे खरे असते (आणि ख ख करून हळूच तोंडातल्या तोंडात हसायला लागतो).
बागवे: काय?
प्रिन्सिपल: मी मस्करी केली होतो मिस्टर बागवे. माफ करा, पण ही माझी विचित्र शैक्षणिक विनोद बुद्धी आहे. मी तुमची थोडीशी थट्टा केली.
बागवे: ओह...बापरे, तुम्ही तर माझा जीवच काढलात.
प्रिन्सिपल: हो ना, त्या गाढवाच्या अंतयात्रेसाठी मी शाळा कधी बंद ठेवीन का? (आणि चालत बाहेर जातो).