Skip to main content

"देह्तराणे"

वस्त्रांमधल्या विन्यासाचा रंगबिरंगी होऊन धागा
तुजदेहाच्या भासाभवती चतुराईने लिंपून घ्यावे

केसांवरल्या जलबिंदूसम तीळ खुणेशी थांबून खाली
आवेगाने कोसळताना तुजप्राणांशी खोल भिडावे

स्पर्शामधल्या स्फुल्लिंगांनी तेजवताना श्वाससमाधी
कायेचे कायेशी बंधन वादळातले काहूर व्हावे

दान नव्हे जे दिले घेतले अथवा देवापुढे ठेवले
समरसतेच्या आलापांनी प्रेमतराणे निखरून यावे

शांतवणारी बेचैनी ही अर्ध्या मिटल्या डोळ्यांमधली
क्षणाक्षणाने विस्कटताना कणाकणाने उजळून जावे

अजित विश्वनाथ भागवत Tue, 12/02/2013 - 00:26

वेगळ्या कल्पनांची गेय आणि लयबद्ध मांडणी छान आहे.
'शांतवणारी बेचैनी' समजू शकली नाही.

ऋषिकेश Tue, 12/02/2013 - 10:02

सर्वप्रथम ऐसीअक्षरेवर स्वागत!

रचना, लय, कल्पना आवडली
श्री. अजित वर म्हणतात तसे मी ही 'शांतवणारी बेचैनी'ला अडखळलो!

अमेय६३७७ Sun, 17/02/2013 - 10:39

ऋ, अजित, प्रतिक्रियेबद्दल आभार.

शांतवणारी बेचैनी म्हणजे ..शांत झालो असे वाटतानाच पुन्हा बेचैन होणे, एका अस्वस्थतेतून पुन्हा शांत होणे, या दोन्हीचा न संपणारा खेळ ई... म्हणूनच 'अर्धे मिटले डोळे..'

ऋषिकेश Mon, 18/02/2013 - 14:49

In reply to by अमेय६३७७

आभार! मला "शांतवणारी बेचैनी" अशी बेचैनी जी आल्यावरच शांत वाटते असा काहिसा अर्थ वाटत होता. अशी बेचैनी असते हे खर आहे पण ती या कवितेत बसत नव्हती.. वरील अर्थ ठिक बसतो

तिरशिंगराव Sun, 17/02/2013 - 12:57

तुमची कविता अतिशय तरल आणि लयबद्ध आहे. शांतवणारी बेचैनी चे विश्लेषणही आवडले आणि पटले सुद्धा.
लिहित रहा.

सागर Mon, 18/02/2013 - 11:36

अमेय,

अतिशय भावपूर्ण कविता. मनापासून आवडली.
दुसरे कडवे जास्तच टच् करुन गेले

केसांवरल्या जलबिंदूसम तीळ खुणेशी थांबून खाली
आवेगाने कोसळताना तुजप्राणांशी खोल भिडावे