(एका फेसबुकी चरित्रापासून मिळालेली प्रेरणा)

आमची छोटीसी फॅमिली. मी, माझा नवरा आणि एकुलता एक मुलगा, तो ही शिक्षणासाठी घरापासून दूर. घरात आम्ही दोघेच. एक दिवस नवरोबा वॉशिंग मशीन घेऊन आले. मी विचारले, ही कशासाठी. नवरोबा उतरले, धोब्याचा खर्च वाचेल आणि तुलाही जास्त कष्ट करावे लागणार नाही. मी मनात म्हंटले, अरे, खरे बोल की, मला कामावर जुंपण्यासाठीच ही मशीन तू घरी आणली आहे. माझे सुख-चैन पाहवत नाही तुला.

नाशिकसारख्या दुय्यम शहरात साहित्य संमेलन भरवणं पुरेसं नाही. आपण अगदी तळागाळातल्या लोकांपर्यंत पोहोचलं पाहिजे. पूर्वनिजामशाहीतलं छोटं गाव निवडणं पोलिटिकली करेक्ट ठरेल. ह्या लोकांनी खूप सहन केलं आहे; ह्या लोकांना स्वातंत्र्यही उशिरा मिळालं. शिवाय त्यांची भाषाही प्रमाण मराठी नाही. आपण त्यांच्या उद्धाराचाही विचार केला पाहिजे. सतत पुण्यात राहणाऱ्या, उच्चवर्णीय आणि बॉलिवूडशी संबंधित पुरुषाच्या अज्ञानाचाच विचार करून निवड केली, हे वाईट दिसेल. किमान आपण सारस्वतांनी या ऑप्टिक्सचा विचार नको का करायला!