दृ
-------
दृष्टीच्या दोषात आता
सर्व काही माफ आहे
चोरुन पाहण्याची आता
आयतीच सोय आहे

मी कधी पाहिले न तिजला
थेट बोक्या सारखे
भेटणे सहज झाले
कुणी न येई आडवे

असे असले तरीही
जळजळीत नजरेत तुझिया
अंगार फुलला सभ्यतेचा का कडकडीत हरताळ सजला

मी कधी न म्हटले तुला की
भेटणे अनिवार्य आहे
कधीतरी हसलीस तर
उपकाराचे वाहीन ओझे

त्या ओझ्यावर प्रेम माझे
टाळण्यातही गंमत आहे
पुन्हा पुन्हा एकच खेळ
काळजातला पीळ वाढे

अरुण कोर्डे

प्रश्न पडावा असा की ज्याच्या उत्तरातुनी नवा
प्रश्न मला डिवचून निराळे उत्तर शोधत जावा

वाट दिसावी अशी की अद्भुत प्रदेशी जाताना
मुळापासूनी पुसल्या जाव्या जुनाट वाटखुणा

सूत्र स्फुरावे असे की ज्याने यच्चयावतास
सहज गुंफुनी जरा उरावे अधिक गुंफण्यास

अवचित गवसावे काही जे ज्ञातापलिकडल्या
मितीतुनी दाखवील इथल्या स्थळकाळा वाकुल्या

भेटताना कुणीही
लांबून लांबून भेटत नाही
जवळ आल्याशिवाय
नाती कधी कळत नाहीत

नुसतेच पाहणे प्रेमाने
समाधान कधी देत नाही
मिठी शिवाय जवळीक
कधीच कशी वाटत नाही

द्वेषासाठी सुद्धा व्यवहार
करावेच लागतात
ते करताना मात्र थोडा
स्वार्थ डोकवावा लागतो

जवळ येऊन दूर जाणं
सोपं जात नाही
प्रेमासाठी खस्ता
उगाचच कोणी खात नाही

अरुण कोर्डे

आपलं असणं असं असावं
जगणाऱ्या जीवा जशी हवा
सर्वांतरीं, हृदयांत घुसावं
न देता आस्तित्व जाणिवा

आपलं नसणं असं असावं
कुणाचं काहीही न अडावं
प्रसंगीं कधी येता आठव
त्यानं केवळ सुखच व्हावं
त्यानं केवळ सुखच व्हावं

वसंत साठये
10-11-2021

तुकारामाच्या गाथेने
जेव्हा पछाडले मला
तेव्हा ज्ञानोबा नावाचा
एक मांत्रिक शोधला

भ्रम रिंगण तोडून
ज्ञानोबाने केली शर्थ
कानामध्ये सांगितला
गहनाचा गूढ अर्थ

त्याची बहीण मुक्ताई
सार्‍या मांत्रिकांची माय
सूर्य गिळण्या ही मुंगी
नभ ओलांडून जाय

"गाथा बुडवून टाक"
मला मुक्ताई दटावे
गाथा तरंगून येते
अंतर्यामी तिला ठावे

गाथा रक्तात भिनते
गाथा वज्रलेप होते
शब्द रोकडे बोलत
पुन्हा पुन्हा पछाडते