फर्रुखाबादच्या बस स्टँडवर गेलो तर कायमगंजला जाणारी बस गच्च भरली होती. मी कसाबसा आत शिरलो आणि उभा राहिलो. माझ्यानंतरही लोक चढत राहिले. कल्पना करता येणार नाही, इतक्या प्रमाणात बस आणखी आणखी भरत गेली. पुढच्या दरवाजाने कंडक्टर आला. एकेकाला पोस्टाच्या स्टँपच्या आकाराचं तिकीट देऊ लागला. मी मागच्या दरवाजाशी. गर्दीतून हा इथे कसा येणार, हा प्रश्न मला सुचतो आहे, तेवढ्यात तो उतरला आणि मागच्या दाराने शिरला. त्याने माझ्याकडे पाहिलं.

उंची सामान्य, अंगकाठी किरकोळ, वर्ण सावळा. एकूण वावर सर्वसामान्यासारखा. असा मी.

समोरलं फायकसचं झाड उभं आडवं वाढलंय. गर्द निमूळत्या टोकदार पिंपळमुखी पानांनी तिच्या घराच्या भिंती धुरकटल्यात. हिरव्या कच्च पानात नाचणाऱ्या किरणांच्या पांढऱ्या उभ्या आडव्या रेषा थेट खिडकीवरल्या तावदानाशी संगनमत करतात. टीचभर घर झळाळतं.तिनं कौतुकाच्या दाणापाण्यात जगवलेली खुजी रोपटी झाडाच्या फांद्याफांद्यांतून डोकावणाऱ्या निळ्या भोट आभाळाचे तुकडे पाहत उगाच इतरतात. कोपऱ्यात दबा धरलेला बोचरा वारा तुकड्या तुकड्यातनं शिरत झाडाला गुदगुल्या करतो. झाडं हसतं. इतकं हसतं. हसून पार हिंदकळतं. कबुतरं -कावळे लाडं लाडं थिरकतात. चिमण्या मुरडतात.

।।गुड्डूभऊ।।

( या चित्रणातील गुड्डूभाऊ हे पात्र वास्तविक आहे तरी कोणत्याही काल्पनिक वा स्वप्नील पात्रास पोटदुखी झाल्यास मले 'म्याट' करू नका रे बा! तथापि अनामिकता टिकवून ठेवण्यासाठी मी काही व्यक्ती आणि ठिकाणांची नावे बदलवली आहेत. )

जेव्हा तो डेरीजवळ आहे अशी खबर लागली, तेव्हा मैदानात बेंचवर बसलेली पोरं भामट्यासारखी सैरा-वैरा पळत सुटली. पळता पळता टकल्याची स्लीपरही निसटली... ती स्लीपर तो हातातच घेऊन जोडता जोडता पळत होता...