Skip to main content

स्थित्यंतर

पूजा करताना वासुदेवभटजी गेंगाण्या आवाजात जसे सतत काहीतरी गुणगुणत असतात तसा पाऊस सकाळपासून संतत झिमझिमत होता. खरे तर पडवीतल्या चुलीपुढच्या कोपऱ्यात निखाऱ्यांच्या धगीला पासोडी पांघरून डुलक्या काढायला ही अत्यंत योग्य आणि उत्तम वेळ होती. पण असे बसून चालणार नव्हते.
देवळात रात्री समाराधनेचे जेवण होते. त्याच्या निवडणे - सोलणे - चिरणे इत्यादी हमाली-कामासाठी आई सकाळपासून तिकडे गेली होती. दुपारला ती परत आल्यावर मग सांगितलेल्या आणि न झालेल्या कामांची उजळणी झाली असती.
चिंगीचे केस निगुतीने विंचरायला झाले होते. कुठूनतरी तिने उवांची आयात केली होती.

ललित लेखनाचा प्रकार

(आम्ही कोण ?)

आम्ही कोण म्हणोनि काय पुससी? आम्ही असू लाडके-
श्रेष्ठींनी दिधले असे कुरण हे आम्हास पोसावया
पैशाने तुमच्याच आम्ही मिरवू चोहीकडे लीलया
दुष्काळातही अर्थप्राप्ती आमुची पार्टी कराया शके //

सारेही विधी, कायदे, नियम हे आम्हा तृणासारखे
हस्तक्षेपच आमुचा शकतसे राष्ट्राप्रती द्यावया
अस्थैर्यातिशया अशी वसतसे जादू करा॑माजि या
पोटार्थी प्रति-सूर्य पाळू पदरी - सत्तेपुढे जे फिके //

न्यूटन - अस्वस्थ करणारी धमाल

लोकसभेच्या निवडणुका अर्थात लोकशाहीचा वसंतोत्सव हे आख्यान दिसातासाने रंगू लागले आहे. कोण देशप्रेमी, कोण देशद्रोही, कोण शूरवीर, कोण पळपुटे, कोण भ्रष्ट, कोण दुष्ट, कोण सुष्ट, कोणी कुठे जावे नि जाऊ नये, चौबाजूंनी नुसती कारंजी उडताहेत.
भारतात होणाऱ्या कुठच्याही निवडणुकांत मतदानाची टक्केवारी जाहीर केली जाते आणि तत्परतेने दुर्लक्षितही. शहरी भागात, ग्रामीण भागात, निमशहरी भागात, नक्षलग्रस्त भागात किती मतदान झाले यावरून काही मंडळी काही निष्कर्ष काढतात आणि त्या निष्कर्षांकडेही यथायोग्य दुर्लक्ष केले जाते.

समीक्षेचा विषय निवडा

पटाखा - एक दणदणीत सुतळीबॉंब

चित्रपट पाहणे हे माझे व्यसन आहे.
हे मी 'देवाशपथ खरे सांगेन, खोटे सांगणार नाही', ऊर्फ कबुलीजबाब या भावनेने सांगतो आहे.
पण दुर्दैवाने हे व्यसन भागवण्यासाठी फार कष्ट पडतात.
चित्रपटगृहात जाऊन चित्रपट पाहणे हे वर्षातून एखाद्या वेळेस. टीव्हीवर अवलंबून राहावे लागते.
त्यात डीव्हीडी वा पेन ड्राईव्हवरचे चित्रपट सोडले तर टीव्हीवर मिळेल तो अशा लॉटरी पद्धतीने जावे लागते. तरी मी दिवसाला सरासरी एक चित्रपट पाहतो.

समीक्षेचा विषय निवडा

हळहळ

आयुष्यात शालेय जीवनात, पुढे शिक्षणात, नोकरीत हळहळ वाटावी असे प्रसंग आपल्याला किंवा इतरांना येत असतात. हे हौसेचे,छंदातले.

भीमाशंकरच्या लाकूडचोरीची गोष्ट

तर ते दिवस होते पेटलेले . निसर्गप्रेम , निसर्गसंवर्धन , निसर्गरक्षण वगैरे .
तर झाले असे कि आम्ही तीन चार मित्र नेहमीप्रमाणे भीमाशंकरला गेलो होतो. दिवस उन्हाळ्याचे . अजेंडा होता की पक्षी नेहमीचेच झाले , यावेळी जरा या जंगलातील प्राणी बघुयात. रात्री. भीमाशंकरमधील एक आटत आलेले तळे ही जागा ठरली. साधारणपणे त्याच्या कडेच्या एका कोपऱ्यात काळ्या स्लीपिंग बॅग्समध्ये रीतसर लपून , दबा वगैरे धरून आम्ही संध्याकाळी बसलो . ( सर्वसाधारणपणे प्राणी पाण्यावर संधिप्रकाश आल्यानंतर मध्यरात्रीपर्यंत एकापाठोपाठ पाणी पिण्याकरिता येतात , अशी माहिती होती )