रात्रीला पंख फुटले

अन ती गेली उडून

दिवस बिचारा काम करून

गेला थकून भागून

शोधू कुठं अन जाऊ तरी कसं ?

हि अर्धवट नोकरी सोडून

विचार करुनी वेडा झाला

मग्न गेला बुडून

वैनतेया सांगे विनवून

कामिनीस आण शोधून

खगराज चहू भ्रमण करुनि

आला निरोप घेऊन

गरोदर आहे यामिनी

सांगे तात बनलात आपण

गळून पार अर्धा झाला

जमीन गेली सरकून

कोण देईल सुट्टी मजला ?

कोण ठेवेल धरती झाकून ?

उडणारा बोजवारा आठवून

हात पाय गेले गळून

शिस्तीत नोकरी केली असती

स्वप्नात एकदा चार सिंव्ह मारले

अरे लेकानो, मारले कसले

चांगले उभे आडवे हाणले

पुढे गेलो तर काय ?

जंगली हत्तींचा कळप चालून आला

बाह्या सरसावून ठोकून काढला एकेकाला

भिरकावून दिले गगनात सारे

अजुनी आहेत ते बनुनी गगनी तारे

याच तार्यांचे पाठ गिरविता

तुम्हासी न ठावे

असे मीच करविता

मखलाशी चालू असे मनाशी

बहुत लढे उशी घेऊन उशाशी

लढता लढता लाथ पसारे

बायको उठुनी झाडू मारे

स्वप्न मोडिता सत्य अवतरे

मारलीस का कधी

खरी कबुतरे ?

सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

ओंजळीत शब्द मोजकेच माझ्या

झोळीत भावना अनेक

शब्द कुठं अन कसं पेरू

याचीच पडलीय मला मेख II

शब्द तो परतुनी येता

भावना ती तीव्र होई

शब्द तो परतुनी येता

भावना ती तीव्र होई

उतरता दौतीतुनी ते

मन मात्र शांत होई

तृप्त होता मन

जणू शब्द होई नाहीसा

भावनांनी पुन्र्जन्मायचा

घेतला आहे वसा II

शब्द जोडे भावनेला

साद मन जे घालिती

सोडावी कोडे क्षणात

भावना ज्या मांडती

शब्द वाहे भावनांना

नित्य नव्याने जन्मती

शब्द माझा सोबती , गड्या

आजकालचे सौंदर्य डोळ्यात मावत नाही

कोण खरंच सुंदर मनाने, तेच तर कळत नाही

जी बघावी एकसारखीच दिसते

उगाच ओळखत नसली तरी , गालातल्या गालात हसते ॥

पूर्वी फार बरे होते , फक्त नजरेचे इशारे होते

ती पण बघायची दुरून चोरून चोरून

जवळ येता जरा तिच्या

निघून जायची पटकन , मान खाली घालून ॥

आमचा काळ बरा होता , साधे असलो तरी खरा होता

मी असं म्हणत नाही , कि आजच्या प्रेमात दमच नाही

जोड्या भरपूर जुळत असतात , पण खरी कुठली तीच मिळत नाही ॥

दूरचित्रवाणीवर चित्रपटात , पूर्वी फक्त दोन फुलं एकत्र यायची

माझ्यासारखं प्रेम कुणी केलंच नाही

मस्त आलिशान घर होतं

दिमतीला गाडी न नोकर होते

अन मी सारखी तुझ्यामागं पळत होते ॥

लग्नही असंच पळून केलं

पण तुझं घर बघताच, मन पार गळून गेलं

जणू सुरु झालं नाही तोवरच संपलं

एवढयाश्या घरातच सारं सुरु झालं

जिथे चूल होती तिथेच मोरी होती

आपल्याच घरात मुतायची चोरी होती

चहा झाला कि हात लांब करून दिला

जमीन जशी पावला पावलांसाठी भिकारी होती ॥

जोरात बोललं तर शेजारून यायचं उत्तर

भांडं पडलं तरी शेजारी जमायचे सत्तर

घर पार भरून जायचं

कॅनियनच्या वरती पडूनी अडवे फोटो किती काढिले
सेल्फीस्टिक अति वापरून उलटे-सुलटे स्वत: पाहिले
इन्स्टाग्रामवरी करून पोष्टी, फेस्बुक लाईवही
केले फीड सुरू, बघून ललना ब्लॉन्ड-सुबक-ठेंगणी!

दगडांच्यातच काय हीस दिसते ढमके? मना वर्तले
अस्मादिक-मुख-चंद्र-बिंब दिसते उजवे कुणी बोलिले!
त्याला 'थॅन्क्यु ब्रदर' म्हणू तरी कसा, दांताळ उचकाटुनी
गोची काहीतरी असे, न समजे, त्याच्या रिमार्कातली!

उठलो, पॅन्ट झटकलीच पुरती धूळीत जी माखली
आणिक् उचलाया स्मरून वळलो बॅकपॅक् कॅमलची,
एकदम पाठीच्या कण्यात चमके, कळ जीवघेणी अगा
उठतो का बसतो! गमुनि दिवसा तारेच म्या देखिले!

छन्दीष्ट्य वातावरणी
जर्जर धारा हि सारी
जरब कायम असे दिनकराची
दुर्भिक्ष्य ते जान्हवीचे पाणी II

यति नग सारे
काष्ठ मांडी हाट सारा
त्रागा मरुत वाही
रिक्त अंबार सारे II

कंगाळ बळीराज
करी मख
घेउनि नांगर हाती
अर्ध्वयु अवतरती स्वअभ्युदयासि II

अक्षर आरोहण अर्ध्वयु
ते साधे
अनृत अनुज मानुनी
बलीराजासी
उध्रुत उधम इंद्रजाल सारे
बळीराज किंकर अख्नंडीत माझे II

{ सिद्धेश्वर विलास पाटणकर }