च्या मारी लय भारी ,

आपली लव्हस्टोरी एकदम न्यारी

दिल अपना दरवाजा है तो वोह है समुंदर

तेरे सामने कोई नई

तूइच मला है सुंदर

तुझ्यासाठी सोडली मी जानू

माझी वडिलोपार्जित प्रॉपर्टी

मी एकुलता एक खानदानाचा

तर तू शिरीमंताची कार्टी

नारळीपोफळीच्या बागा होत्या

होते नारळ लटकलेले

तुझे नारळ बघितले

सरळ प्रॉपर्टीमधून हात झटकले

त्यादिवसापासून ते स्वप्नात येऊ लागले

डोळ्यासमोर हलू लागले

कल्पवृक्ष का म्हणतात हे पटू लागले

ठरवून टाकले मनाशी सरळ

पाहिजेत मला हेच नारळ

शहराकडून "बा" चा फून आला

केल्या केल्या विचारू लागला

कोण टाकून गेला

लेंडूक आपल्या शेतामध्ये

म्या म्हटलं

माझ्याशिवाय हाय कोण इथं

तुमास्नी ह्ये कोण बोललं तिथं

"बा"ने घपकंन हासडून शिवी

लावली गाडीस चावी

निघाला परतीस गावाकडं

म्या धावलो धपाधप

लेंडूक शोधाया शेताकडं

घेता वास चहूकडं

नाक साफ चोंदून गेलं

च्या मारी माझ्या अपरोक्ष

कोण शेत शिंपून गेलं

घेतली कुदळ फावडी

कराया खाली वर माती

फुले पसरली चहुकडं

जागोजागी लावली उदबत्ती

एक वेळ अशी येते कि

तुम्हाला झाडं जवळची वाटू लागतात

तुमच्याशी फुलं बोलू लागतात

सारे पक्षी तुमच्याकडेच बघून उडतायत

असं वाटू लागलं

कि समजा तुमची प्रेमळ पहाट झालीय

दूर मनाच्या आकाशात

एक प्रेमाची चांदणी उगवलीय

ती जशी टीम टीम करू लागेल

तसं प्रेम पसरेल चराचरी

नखशिखांत बनवेल प्रेम पुजारी

सुचतील रात्रीबेरात्री नवीन उखाणे

भल्या पहाटे द्याल कबुतरांस दाणे

गप्प घालाल विवेकानंदांची घडी

तोंडाचा होईल चंबू अन नजर सताड उघडी

मायबापास वाटेल जेव्हा

तुमचा काहीतरी बिघाड झालायं

जोर काढुनी पोर काढलं

काट्यावरचं बोर निघालं

ऐन उमेदीत रंग दाखवलं

कार्ट सालं क्रूर निघालं

नाना स्वप्नं पाळण्यातली

अश्रूं बनली पापण्यातली

स्मरती कर्मे मागली पुढली

काठी साली कमकुवत निघाली

मी पण देखील हेच केले

उगाच वाही अश्रुंचे नाले

का दोष त्या नशिबाला ?

पुसले का कधी आईबापाला ?

{सिद्धेश्वर विलास पाटणकर}

होय मीच आहे तो,,, अनभिषिक्त सम्राट

या मनाच्या रंगमंचावर

अनेक कलाकृती जन्म घेतात

काही सुखासीन तर काही कल्लोळ माजवतात

कधी उठतो आणि सलाम करतो

कधी पडतो आतल्या आत

काय वाढून ठेवलंय पुढे ? हे दडले काळात

तरीहि मीच फक्त मीच आहे तो,,, अनभिषिक्त सम्राट

माझ्या मनाचा , इथे जन्मणाऱ्या प्रत्येक कलाकृतीचा

मीच धावतो , वावरतो , मीच फेकतो

मीच घडवतो,,, प्रारब्ध माझे

प्राक्तनाच्या दरवाज्यावर बसून

मीच तो जो थयथयाट करितो

मीच तोडितो नातेबंद सारे

मीच तो, जो ओळखी पुढचे इशारे

तो चालून आला अशा फिरस्त्या वाटा
ज्या त्याच्या नकळत
मुक्कामी पोचवून निरोप घेण्याआधी
नव्या प्रवासाच्या हाकांनी
हरखून गेल्या

तो स्पर्शून आला अशा उसळत्या लाटा
ज्या त्याच्या नकळत
किनाऱ्यावरी फेनिल होऊन फुटण्याआधी
सागर तळीची अपार शांती
पिऊन आल्या

तो शोधून आला थोड्या अस्फुट ओळी
ज्या त्याच्या नकळत
विस्मरणाच्या धुक्यात विरण्याआधी
शब्दभूल पाडीत कुणाच्या
ओठी रुळल्या