निष्ठुर कली मन अन कीर्तन मायेचे

संसार निर्धार आधार बीजाचे II

बीज बोयी मानव , वात्सल्य केवळ त्या चौकटीत

घृणा वाढे ती सदैव, करी मंथन विद्येचे II

कल्लोळ माजे दुःख होता जीवाला

हर्षात जवळी तो मद्याचा प्याला II

कसा आलो जन्मी , ते अज्ञात सारे

प्रबळ झालो , त्याचे श्रेय लुटे रे II

जननि भासे पापी , जिने जन्म दिधला

तू बीज बोताक्षणी तिला विसरला II

कुठे फेडीशी हे पांग, सांग तू रे वैष्णवा

अनाथ होशी निर्गमनि नरकातसुद्धा II

{ सिद्धेश्वर विलास पाटणकर }

विचारांच्या गर्दीत शोधतोय मी कुणाला ?

तिला कि मला स्वतःला

ती पण आता पुसट वाटू लागलीय

अवती भवति तिच्या विचारांची गर्दी झालीय

स्वतः शोधतोयं त्या मनाला

ज्याने साद दिली होती पूर्वी तिच्या भावनांना

आढे वेढे घेवून लग्नाचे पेढे वाटले

कमी होते कि काय म्हणून

राहत्या घराचे दरवाजे पण छाटले

छाटून सर्व खिडक्या अन दारें

एक सुंदर घरकुल थाटले

टाकली भिंत मध्ये उभी

पल्याड ते सर्व नातलग

अल्याड माझे दोन छकुले जीवलग

त्यांनाच घेउनि पुढे जायचे

त्यांनाच बघुनी स्वतःशी लढायचे

तिथे निरव शांतता आहे;
पण केविलवाणा गोंधळ आहे
तिथे वाऱ्याची सौम्य झुळूक आणि
तिथेच एक वादळ आहे

तिथे मृदगंध आहे
आणि असह्य दर्पही आहे,
तिथे अवखळ वाहणारा झरा आणि
तिथेच खवळलेला सागर आहे.

तिथे आहे एक निश्चय
पण तेथे चंचलताही आहे.
तिथे आहेत अचल शिळा
आणि वाहणारा शिलारसही आहे.

तिथे भावनांचा पाऊस आहे
आणि तिथेच कोरडा डोंगर आहे.
तिथे आहे गहिरा विश्वास
आणि तिथेच संशयाचा डंख आहे.

तिथे लख्ख प्रकाश
पण भयाण काळोखही आहे,
तिथे एक सूर्य आहे
आणि तिथेच ग्रहणही आहे.