रूपही आरशातले हळुवारसे शाहारले
मीच का तो हरवलेला भास होऊन राहिलो?

हृदयांतरीचे आर्जव! उद्गारता झाले थिटे
मत्त तालातील जणू लयमात्र हरपुन राहिलो!

देव देव्हाऱ्यातले साकारता ये क्लांतता
मीही माझे देवपण झाकून अवघे राहिलो!

जाळता देहातली या वासनांची वेदना
मन्मथावाचून रतिसम रिक्तसा मी राहिलो!

राहु दे साधी मला तृष्णा तरी रे!
व्यर्थता पूर्तीतली पुरतीच जाणुन राहिलो!

त्या तीरावर आहे तो पिंपळ
पानांतुन ज्याच्या सळसळते ऋतुंची जाग
आणि नखांनी ओरबाडतात ज्याला
बिलंदर खारी ढोलीतल्या.

तळहातच जणू!
पिंपळपानं आहेत काही तांबुस कोवळी
रेषांतुन जीवन घेऊन ओलंकंच
लालसावलेलं, आभा ल्यालेलं प्रकाशाची.
जडमूढ मुळांनी धरली आहे माती घट्ट
पसरून आपली बोटं लांबचलांब
आपोष्णी करायला पृथ्वीच्या गाभ्यातुन!

शांत स्वरांची सात्विक वृत्ती
कधी ऐकतो अंधारातील
कधी झोंबतो पहाटवारा
शाल तोकडी घेता वत्सल

मनी कुणाच्या बीज रुजवितो
बीजातुन कधी स्वये उगवतो
खडकाची मुळी तमा न धरता
मातीतुनी पालवी घडवितो

वनवासी सोयरे नसो, पण
रत विश्वाचे भान असे मज
थेंब टपोरे सरसर येता
होऊन कोळी जाळे विणतो

नदी वाहता निर्मळ झुळझुळ
मान-पाठ करुनिया धनुकली
पलाशपानी द्रोण घेऊनी
प्रवाहातले कृमी तारतो

वृक्षांच्या अंतरिचे रूदन
बनुनी पिंगळा स्तब्धसाक्षीने
अपुल्या हृदयी अर्कवून मग
भोवताली कर्कशा घुमवितो

हातात हात घेऊन चालायचे का काही अंतर?
वाट असो कितीही काटेरी
अथवा अपुरा असेल आपला दमसास
पण घ्यायचा का अनुभव चालायचा, मस्तीत?

वेडावुन जायचे ठरवले ना आपण
तर मग खंत कशाला वेडेपणाची?
आणि कोसळलोच जर कड्यावरून
तर परततील तुषार इंद्रधनुच्या वलयात
प्रपाताप्रमाणे आपलेही, कदाचित.

मावळतीच्या क्षितिजावर
सावल्यांची नक्षी होणार असलोच जर
तर उगवतीच्या रक्तगात्री
आशांचे मोती का न उधळावे आपण?

कालचीच असावी तशी आठवते ती गोष्ट
फाटकाबाहेर तुझी वाट पहाताना
थकली नव्हती रविवारची आळसावलेली सकाळ
आणि तू आलीस, सावळी-सुंदर,
किरणांचं पाणी प्यालेले ओले केस घेऊन, सुगंधी..
पाकळ्यांवर दवं सावरणाऱ्या शेलाट्या
निशिगंधासारखी.

आणि दिसलीस फलाटावर वाट पहाताना
त्या घुसमट गर्दीतही तुझं हसू तेवत होतंच
तेच आठवतं अजून तुला आठवताना..
पण तुला जाणवले का माझे हात
हासत 'दे टाळी!' म्हणताना कधी?
जेंव्हा हिंडलो निवांत फुटपाथवर पुस्तकं धुंडाळत

असं किती दिवस अजून, फक्त बघायचं ,

म्हणून ठरवलं निदान डोळे तरी मारायचं

जाणूनबुजून एकदा गाठली तिला

चांगलाच मारला सणकून डोळा

भडकून तिनं लाखोली वाहिली

चारचौघात बोलली " उंदीर साला "

पुढची शेपटी मागे नेली

मी पण बोललो मग " चिचुंद्री साली "

प्रेमदूधात मिठाचा खडा पडला

दूध गेलं उडत , शिव्यांचा सडा पडला

वाग्युद्धध ते असेच चालले

पशूप्राण्यांचे दिले दाखले

नक्की कोण कुठल्या वंशाचा

कुत्रा मांजर डुक्करहि आले

अशी भांडली,अशी भांडली

उभी आडवी तिनं चड्डी फाडली