सत्तरीच्या दशकाच्या उत्तरार्धातला किंवा ऐंशीच्या दशकाच्या पूर्वार्धातला काळ होता. एक आटपाट नगर होते. त्यात एक मध्यमवर्गीय घर होते. त्यांचा एक जवळचा नातेवाईक विलायतेत होता. तो दर चार-पाच वर्षांनी भारतात सुट्टीवर येत असे. त्याच्या येण्याचा आनंद वेगळाच असे. विलायतेबद्दल अपार कुतुहल असे. त्याच्या बारीकसारीक गोष्टींचे खूप कौतुक वाटे. तो परत गेल्यावर सुनेसुने वाटे. आमचा संपर्क बराच असायचा त्यावेळच्या मानाने. ‘आंतरदेशीय’ पत्र लिहीत होतो. मजकूर बराच संपादित करून आणि वर जास्तीत-जास्त मावावा म्हणून छोटे अक्षर काढून. तरीही पानांवरील जागा पुरत नसे, तेंव्हा घडी घालायच्या जागांवरही आत लिहीत असे.

ही धागामालिका आपल्या मनात येणारे, नेहमी नेहमी डोकावणारे विचार मांडण्यासाठी आहे. कधी कधी आशय फार मोठा नसतो. फार खोल विचार केलेला नसतो. तो विचार/ कल्पना/ प्रश्न/ गंमत डोक्यात येते, जाते. कधी कधी आपण विसरतो, कधी कधी ती ती पुन्हा पुन्हा येत असल्याने आपण विसरू शकत नाही.
यापूर्वीच्या धाग्यावरचे प्रतिसाद १०० च्या आसपास आहेत म्हणून हा पुढचा धागा.
----

रशियनांनी युक्रेनवरचा गोळीबार वाढविला . आता पुतीन-ट्रम्प ब्रोमान्स चा भंग होणार की काय?
का साहेब पुतिनला फोन लावून एका क्षणात गोळीबार बंद करतील?
https://www.yahoo.com/news/putin-testing-trump-early-ukraine-202515101…

स्त्री आणि पुरुष हे भेद अनादि काळापासून आहेत. कित्येक सहस्रकांपूर्वी मनू हा जो एक थोर तत्त्वज्ञ होऊन गेला, त्याने ह्या विषयाचा सांगोपांग विचार करून ‘मनुस्मृती’ नावाचा संस्कृत ग्रंथ लिहिला आहे. त्यात त्याने ‘न स्त्री स्वातंत्र्यमर्हति’ असा अत्यंत मौलिक विचार मांडला आहे. आधुनिक काळात मात्र काही स्त्रिया पाश्चिमात्य तत्त्वज्ञानाच्या आहारी जाऊन मनूबद्दल गैरसमज करून घेऊ लागल्या आहेत. ‘स्त्री-मुक्ती’ हे त्यांनीच आणलेलं थोतांड आहे. स्त्री ही कधीच मुक्त असू शकत नसल्यामुळे ‘स्त्री-मुक्ती’ हा वदतोव्याघात आहे.