राधा- १

मी कधी ऐकला नाही मिथकातील कळंक पावा
वृंदावनी ना रमले, ना यमुनातीरी झुरले
मी कदंबफुलांच्या माळा, लेवून कधी ना सजले
मी वाट पाहिली नाही, मी कधीच नव्हते राधा

प्राणामध्ये होती श्वासांची दुष्कर बाधा
पावलांत वादळ घेऊन पैंजणांस भिरकावून
मी गरगरले या पृष्ठी पृथ्वीच्या कठोर वक्षी
निजताना टेकीत माथा मी कधीच नव्हते राधा

या तप्तहृदीच्या गाथा वाऱ्यासही ना मी कथिल्या
डोळ्यांच्या सीमारेखा, आसवांस रोखत गेल्या
मी नाही रचिला रास, मी पाण्यावरी ना गेले
मी घडा फुटू ना दिधला, मी कधी न झाले राधा

अवघड असते बाई, असले आपण आपण असणे
लय मुक्त अशा श्वासांची, अन् सुरात अनवट जगणे

पृथ्वी तुडवत जाणारे
उन्मत्त अत्याचारी बूट
काळेशार चमकदार चामडे, गुडघ्यापर्यंत
त्यातून उगविणारी सोलीव गोरी
प्रमाथी कांती, पुष्ट पोटऱ्या, हळूहळू
मांड्यांचा आकार घेणाऱ्या,
काळ्या तोकड्या स्कर्टखाली श्वास घेणारे
घाटदार, दुभंग नितम्ब .
संबंध वर्ग घायाळ, मुली एकमेकींकडे
बघतायत , 'शिक्षिका हे घालू शकते?
तेही शिकवताना?'
पुरुष (स्त्रिया?) आवंढा गिळतात,
प्रयासाने नजर हटवितात,
प्लॅटफॉर्मवर चढताना ती अचानक
मागे वळून माझ्याकडे पहाते: रोखून
आणि मान हलविते
नकारार्थी !
---