..मला मात्र पत्नी गोरी हवी..
-------------------------------------
तशी शक्यतोही कोरी हवी.
मला मात्र पत्नी गोरी हवी

जरा घेऊ वीम्याचा फायदा.
घरी एक साधी चोरी हवी.

( मला चोर अट्टल मानेन मी.
तिच्या स्पंदनांची चोरी हवी..)

असे एक संधी निसटायची.
जवळ फक्त बळकट दोरी हवी.

तुला भोगतो मी की तू मला?
कशाला हि मग शिरजोरी हवी?

हुश्श..आत घुसलो मी शेवटी
नको आणखी घुसखोरी हवी

किती प्रेम त्याचे काट्यांवरी
सरण म्हणुन बाभळिबोरी हवी.
---------------------------
+ कानडाऊ योगेशु

पाऊस पाऊस
चिंब ओला
तुझ्या नजरेत
माझा झुला

पाऊस पाऊस
लपले पान
तुझ्या नजरेत
हिरवे रान

पाऊस पाऊस
गच्च भिज
तुझ्या नजरेत
वेडी वीज

पाऊस पाऊस
पुसले काजळ
तुझ्या नजरेत
भलते वादळ
!!!!!!!

पूर्वी तिला वेश्या किंवा "तसली बाई"असे नाव होते पण
"सामाजिक दृष्ट्या उचित" संबोधन म्हणून ती नंतर "कामगार"
झाली. तर ती कामाठीपुऱ्यात एक कामगार होती.
पण ती कविता वाचायची आणि नंतर लिहायचीही.
"कामा" साठी पुरुष येत, त्यांचे काम झाल्यानंतर ती त्यांना
कविता वाचून दाखवीत असे, जी ऐकल्यावर
ते पुरुष ओक्साबोक्शी रडू लागत आणि म्हणत
की माझ्या आयुष्यात हेच नव्हते आणि
त्यामुळे आत्तापर्यंत अतिशय टुकार आयुष्य जगत आलो,
पण आता नेहेमी तुझ्याकडे येत जाईन. अशी बाई हा
संस्कृतीला मोठाच धोका ठरू लागला. काही धर्मलंड
तिच्याकडे आले व म्हणाले की तू तुझे काम फक्त कर,

तो नुसता हंसायचा, फारफार तर खुणा करायचा

तसा कधीचाच येऊन बसला होता,माझ्या साठीनंतर

पण, त्याला घाई नव्हती ,कसली मायाही नव्हती

लहानपणी,तरुणपणीही, कधी दिसला होता

पण तेंव्हा मधेच लुप्त झाला होता

बासष्ठीला हॉस्पिटलातही उशाशीच होता, स्तब्ध पहात होता

मी विचारलं तर ,अजून वेळ आहे म्हणून खुणावत होता

पंचाहत्तरी करायची का बाबा, मुलगा विचारत होता

हा मागे मिष्किलपणे डोळे मिचकावत होता

ऐंशीनंतर जरा धुरकट दिसू लागले होते

तरी हा स्वच्छ दिसत होता

कालांतराने ही गेली तेंव्हा दोन दिवस गायब होता

सगळे पाहुणे गेले आणि पुन्हा दिसू लागला होता

रहाट गाडगे चालूच असते: काही पाने
बक्षीसपात्र , दडस , आरोग्यपूर्ण, चांगल्या वर्षातली.
पन्नास वर्षाच्या इतिहासाच्या खुणा नजर
शोधीत जाते: मागचे वर्ष चांगले होते: अनेक पाने
अजून रंग टिकवून आहेत . आणि त्या आधीच्या
वर्षाच्या पानांच्या रेषाही अजून स्पष्ट दिसतात .
त्या आधीच्यांची मात्र माती होऊन आधीच्या मातीला
मिळू लागली आहे : "शेवटी सगळ्यांचं असं होत बघ"
असं मी जेंव्हा डोंगराला म्हणालो तेंव्हा डोंगर म्हणाला की
गेलेल्यांची आठवण सगळेच काढतात पण गेलेले ज्यांची
आठवण काढायचे त्यांचे काय ? ते एका अश्रू -विहीन जागी
पोचले आहेत म्हणायचं . "पण हे सगळंच किती वेगाने