(What does it matter how many lovers you have if none of them gives you the universe?
: Jacques Lacan)
एक बिछान्यात / एक खाटे खाली
प्रियकर दोन / गालावर लाली
रात्र तिची अशी/ जरी मस्त झाली
उदासी चढे ती / पहाटे-सकाळी
नक्षत्रांचे देणे / कोणी दिले नाही
दूर त्या आभाळी / रिक्त डोळा पाही
कल्पनांचे डोळे/ जरी अमानवी
प्रियकर तिचे / मानव मानवी !
नक्षत्रांचे देणे/ सदाचेच उणे
मानवाचे बल/ जाणोनिया घेणे!

..किती लौकरच आज उजाडलं बाई..

सजणाच्या मिठीमध्ये कळालच नाही
किती लौकरच आज उजाडलं बाई...

सजणाच्या प्रेमाला ह्या नाही वेळ काळ
झोपलयं पहा कसं कुक्कुलसं बाळ..
झोपमोड त्याची मला करवत नाही..

चांदण्यात न्हालो दोघे काल पुरी रात्र..
अमृताने तृप्त झाली,हर एक गात्र..
वाटे सकाळच कधी उगवणार नाही..!

तसा आहे आज छान रविवार सुस्त..
घ्यावी गडे अजुनिया..झोप थोडी मस्त...
लावले मी दूर त्याला पिटाळुन बाई..
सजणाच्या प्रेमालाही काळवेळ नाही...

किती लौकरच आज उजाडलं बाई

+ कानडाऊ योगेशु

कवितांच्या एका पुस्तकाला
तीन मसाला डोशांची किंमत
तुम्ही द्याल काय ?
मला नाही वाटत .
प्रकाशकाला सांगून एका डोशातच
ते बसवायला हवे !
चार रंगीत चित्रे
कमी करा,
काय ?

केबिनमध्ये ऑफिसाच्या / खर्डेघाशी तासाताशी
आठवडा तो गेला काशी / संध्याकाळी शुक्रवारी
कातरलेल्या मिशिचा तो / पुलावरी निषेध करू
उभे राहून उडी मारू/ पाण्यामध्ये धबाकदिशी
थंड पाणी गार-शार / मूत्रपिंडांनाही मार
आणि पोलिसांची कार / असे लुप्त कोठेतरी
पोहत पोहत बाहेर येऊ/ कसेबसे घरी जाऊ
आणि एकटेच खाऊ / चिकन विंग लहानथोर
किंवा पार्टीमध्ये जाऊ / प्रौढांचा तो काढू खाऊ
सर्व करतील मग बाऊ / चरसाच्या बिस्किटाचा
किंवा कविताही गाऊ / "देवळात उभे राऊ "
किंवा "पावसात माऊ / भिजली पहा भयंकर"
पण आनंदात राहू/ आनंदा त्या डोळा पाहू
दुपारी मग घरी जाऊ / विचित्र पार्टी सोडोनीया

आता ते तुला जराजरा घाबरू लागलेत!
ते घाबरताहेत कारण आता तू घाबरत नाहीयेस...

तू बाहेर पडताना तुला हजार प्रश्न विचारतील,
का? कशासाठी? कुठे? केव्हा?
हे आणि असेच प्रश्न
नंतर प्रश्नच नसतील तर एक प्रकारची
आडकाठीच असेल.
तुझ्या प्रत्येक हास्याचा,
चेहऱ्यावरच्या समाधानाचा
हिशोब तर ठेवलाच जाईल...
तू मैत्रिणिंबरोबर दिसलीस
तरी प्रश्न केलेच जातील
आणि मित्रांबरोबर दिसलीस
तर शंकांना ऊत येईल...
पदोपदी तुझं चरित्र
ते स्वतःच्या शाईनी
लिहीण्याचा प्रयत्न करतील
कारण त्यांना भिती वाटते
की आता तू घाबरत नाहीस....

ते स्वतःचा अनुमान काढतील
आणि ठरवून मोकळे होतील
तुझं पावित्र्य!