तो जेंव्हा कांदा बारीक चिरतो ,
योग्य आकाराची कढई निवडतो,
कांदा मोतिया रंगाचा होईपर्यंत परततो
एक्स्पर्ट,कामोत्तेजक मनगट!
वेगाने हलणारा कर्तबगार झारा
चिरलेली भाजी तो कढईत हलकेच टाकतो,
त्याच्या अंगातून झिरपत असतात
मोहक मायेचे कण .
ती मोहित होऊन पहात
राहते त्याच्याकडे , आणि मीठ
जास्त पडलेली भाजी
कविता म्हणून खाते .

----

चायना , इंडिया मोठे,
पण त्यांचे वर्तन खोटे,
काय करावे आता ?
सगळेच तलावात मुता!

शास्त्री सर्व जे फाकडे
खोटे त्यांचे आकडे
फुगवून वाढवून भीती
घालती फुकाच साकडे !

कर्ब वाढू द्या हवेत
प्लास्टिक ने तुम्बवा सागर
सर्व देवाची मर्जी, माझी
रिकामी पापाची घागर!

शंभर वर्षानंतर समजा
न्यूयॉर्क, चेन्नई बुडले
पोरे गेली वाहून, त्याने
माझे आज काय अडले?

उडवा मोठ्या गाड्या
कचरा वाढवा आता
भारत,चीन खोटे, म्हणून
तुम्हीही तलावात मुता !
---

आयुष्याला मी सौख्याचा बाजार म्हणालो.
अन दु:खाला जगण्याचा अधीभार म्हणालो

हाताने ती भरवीत होती घास कुणाला .
तेव्हा मज तू दिसलीस सुंदर फार म्हणालो.

तिने ठेवले खांद्यावर मस्तक विश्वासाने
साधा भोळा हा आपला शृंगार म्हणालो.

किती वेदना दाराजवळि दिसल्या घुटमळताना
होईल तुमचा छान इथे उपचार म्हणालो.

दु:ख म्हणाले निघताना "मज बरे वाटते"
गायब केला जुना तूझा आजार म्हणालो.

बदनामी जर यदाकदाचीत सत्य निघाली.
होईल माझा नक्की जयजयकार म्हणालो.

नियती देखील शस्त्र त्यागुनि हसुन परतली
दिसशी तू तर चतूर देखणी नार म्हणालो

स्वागत केले इथे तसेही सुमनांचे पण
काट्यांनाही मी माझा परीवार म्हणालो..

रात्र कापीत बाहेर पडलो नव्या पहाटेकडे
कळंबोली नाक्यापाशी ट्रक आमचा अडे
वडा पाव, अंडा बुर्जी आधी खाऊन टाका
आणि मग भागवू चला बाकीच्याही भुका!

रात्र - फसवी रात्र आणि कळंबोली नाका
कळंबोली नाक्यावरती रात्र मारे हाका!

शादीसाठी केंव्हापन आपन तयार हुतो
टरक डायव्हरला पन पोरगी कोण देतो ?
बाप म्हणे तिचा " साला बाईकडे जातो!
आणि मग भxविच्यांना एड्स सुद्धा होतो"

आमची साली जिंदगी रस्ता घाटामधला
जालीम रात्र सरत नाही, ट्रक पुढे ढकला
आमची पण एक दिवस उपरवाला मारेल
एका रात्री मादरxद एड्स आम्हा गाठेल!

नवे युग, नवा यज्ञ, आहुती देऊन टाका

तुझ्या हसण्यातसुद्धा एक प्रकारचं
रूदन दडलेलं असतं...
तुझ्या हसण्यापासून ते जर विलग केलं
तर ते एखाद्या विशुद्ध रडण्याच्या अगदी
जवळपासंच पोहोचलेलं असेल...

वर्षानुवर्ष पुरूषत्वाच्या अंगरख्यात लपेटूनच
ठेवत आलास तू तुझ्या अश्रूंना,
डोळ्यांच्या आड दडवून ठेवला आहेस
अश्रूंचा घडा आणि त्याची राखण करतो आहे
पुरूषी अहंकाराचा नाग...

आता आज झटकून टाक तो अंगरखा,
आणि फुटून जाऊदे तो घडा,
कळूदे आता दुनियेला
तुझ्या दबलेल्या आवाजाचं रहस्य...

पण तरीही आड येतं आहे तुझं पुरूष असणं...
मनावरचं ओझं वाढतंच जातं मग हळूहळू...
वाढत जातं आणि एक दिवस असह्यच होतं