(काल्पनिक कथा)

मैफिल वसंतोत्सव अंकात प्रकाशित ऋचा मायी लिखित कथा वाचत होतो. फावल्या वेळात:
बायकोने छंद जोपासला.
नवऱ्याला हिरा सापडला.
अंगणी वर्षाव झाला
नोटांचा.

सदाफुलीचं एक रोप बाल्कनी समोर आपोआप रुजलं आणि आपोआप वाढलं काही पाणी वगैरे तसं त्यानं मागितलं नाही आणि आम्हीही फारसं काही लक्ष दिलं नाही. सदाफुली तशी विदेशी त्यामुळं मला आपलं वाटायचं की या फुलांवर काही येणार नाही. पण जशी फुलं आली तशी हळूहळू गर्दी व्हायला लागली. पहिल्यांदा मावा (अफिड) नी रस शोषून घ्यायला सुरुवात केली आणि मी म्हटलं झालं गेलं आता रोप. पण मग वेगवेगळ्या प्रकारच्या मुंग्यादेखील दिसायला लागल्या. या मुंग्यांचं आणि या मावा कीटकांचे वेगळे नाते असते.

एकदा एका राज्यात राज्याबाहेरील मोठ्या प्रमाणात विस्थापित लोकांचा प्रश्न निर्माण होतो. राज्यातील बहुसंख्य लोक खूप विरोध करतात. अशा लोकांना अजिबात राज्यात रहायला देऊ नका म्हणून आरडाओरडा सुरू होतो. मानवतेच्या दृष्टिकोनातून समाजवादी मंडळी राजाने त्यांना आश्रय दिला पाहिजे वगैरे वर समर्थन करू लागतात. तर सीमाभागातील बरेचशे लोक विरोध करतात. कारण त्यांना माहित असतं की अशी मंडळी मुख्यत्वेकरून सीमेलगतच्या भागात बस्तान बसवतात आणि त्यांच्या मुळे मूळ भूमिपुत्रांना अनेक समस्यांना तोंड द्यावे लागते.

रेड्यामुखी वेदवाणी
विद्या जगण्याची
ओवी ज्ञानीयाची.

गणित विषय घेऊन पुणे विद्यापीठाची बी. ए. परीक्षा उत्तीर्ण होण्याअगोदरच मी न्यू यॉर्क राज्यातील रॉचेस्टर येथील विद्यापीठात पीएच. डी. करण्यासाठी प्रवेश मिळवला होता. आई-बाबांनी विमानाच्या प्रवासावर बंदी घातली होती, म्हणून मुख्यतः बोटीने जावे लागले. सफरीबद्दल आईला लिहिलेले पत्र आईने (व नंतर मी) जपून ठेवले होते. त्यातील हा संपादित भाग.