आमचे डिझेल इंजिन.
ते दिवस परीक्षेचे होते. परीक्षा खरी तर आई बाबांची होती. थोडी फार मुलांची पण. त्या अभ्यासाच्या रात्री होत्या. आणि अगदी नेमक्या त्याच वेळेला आमच्या कॉलनीत विजेचा लपंडाव सुरु झाला. म्हणजे वीज केव्हाही गायब व्हायची आणि केव्हाही परत यायची, कधी पाच मिनीटांनी. कधी एक तासाने, नंतर नंतर फुल दिवसभर! दिवसा गेले तरी काही प्रॉब्लेम नव्हता कारण मी ऑफिस मध्ये –काय म्हणतात त्याला हा “टकाटक”- एसी मध्ये बसलेला असे.
पण नंतर वीज जेव्हा प्राईम टाईम ला जायला लागली तेव्हा मी खडबडून जागा झालो.

पूर्वी युद्धाचा मुख्य उद्देश्य दुसर्‍या देशांवर नियंत्रण ठेवणे आणि त्यांच्या कडून अप्रत्यक्ष रूपेण चौथ वसूली करणे हो होता. आज युद्ध अत्यंत महागडा प्रकार आहे. फायदा कमी नुकसान जास्त आहे. आजच्या काळात शत्रू देशांच्या प्रगतिच्या मार्गात अडथळे उत्पन्न करून त्यांचे मोठे आर्थिक नुकसान करणे, हा ही युद्धाचा एक प्रकार आहे. बिना एक ही गोळी चालविता फक्त काही कोटी खर्च करून शत्रू देशाचे हजारो कोटींचे नुकसान सहज केले जाते. त्यासाठी शत्रू देशातील स्वार्थी मीडिया, स्वार्थी राजनेता आणि तथाकथित सामाजिक संगठनांचा वापर केला जातो.

सध्या लेखकू फार अस्वस्थ होता. तसा तो सोशल मीडियावर मागची बरीच वर्षं होता. तिथं तो अधूनमधून फुटकळ लिखाण करायचा. त्याला माफक प्रतिसादही मिळायचा. पण आत्तापर्यंत तो कधी व्हायरल झाला नव्हता. कभी वो सोशल मीडियापे छा नहीं गया था.

मला ते दिवस अजून आठवतात. मी नुकताच बीईची परिक्षा पास झालो होतो. कॉलेजमधेच माझी नोकरी पक्की झाली होती. निकाल लागल्यावर मी तडक पुण्याचा रस्ता पकडला. ऑफिसमधले दोन संटे पकडून आम्ही तिघांनी पुण्याच्या सुप्रसिद्ध “पुणेकर कॉलनी”त एक जागा भाड्याने घेतली.
पुणेकर कॉलनी”त दोन प्रकारचे लोक रहातात, एक तर म्हातारे, हळूहळू चालणारे, दर दहा पावलांनंतर एक पाउल विश्रांतीचे, थकलेले, वाट पहाणारे, मुलं अमेरिकेत. दुकानात एकमेकांशी बोलताना न्यूयॉर्क, फिला, बफेलो, केम्ब्रिज, टोरांटो. मुलीचे बाळंतपण, इमिग्रेशन, विसा, फराळाचे, पुरणपोळी किती दिवस टिकेल हो, चितळे ह्यांच्याच गोष्टी.