"ट्टाॅक्!" अक्साच्या समुद्रकिनाऱ्यावरचा वाॅचटाॅवर बघून बनेश आपसूक उद्गारला.

"उचलली जीभ, लावली टाळ्याला!" प्रसादने त्याला चिडवण्याची संधी सोडली नाही.

"मी विचार करतोय; ऐतिहासिक गडकिल्ल्यांवर टेहळणी बुरूज असायचे, त्यांचीच ही अर्वाचीन आवृत्ती ना?" बनेश म्हणाला.

"किल्ल्याविना बुरूज!" प्रसादने उत्तर दिले. "आणि याचा हेतूही पूर्ण निराळा आहे. कोणी उगाचच समुद्रात पोहायला गेलं आणि गटांगळ्या खायला लागलं, तर या वाॅचटाॅवरवरच्या गार्डला दिसतं, आणि तो बुडणाऱ्याला वाचवायला धावत जाऊ शकतो."

"धावत? मला वाटलं की पोहत जावं लागेल." सुभाषने विनोद करायचा प्रयत्न केला.

मी दहावी पास झाल्यावर माझ्या बाबांच्या माझ्याबद्दलच्या अपेक्षा फार वाढल्या. आपला मुलगा कमीत कमी इंजिनिअर होणारच होणार आणि लगेच पहिले विमान पकडून अमेरिकेला जाणार अशी दिवास्वप्ने त्यांना पडू लागली. ती स्वप्ने खरी झाली आहेत अश्या थाटांत कॉलर ताठ करून ते कॉलनीत फिरू लागले. तरी बरं मला फक्त एकोणसाठ टक्के गुण मिळाले होते. गणितात माझी अवस्था वादळांत सापडून वाताहात झालेल्या जहाजावरील खलाशासारखी होती. एखाद्या फळकुटाला पकडून, वादळ आणि लाटांनी अस्त व्यस्त मार खाऊन अर्धमेला झालेला खलाशी शेवटी देवाच्या दयेने किनाऱ्याला पोहोचतो तसा मी गणिताच्या पस्तीस गुणांच्या काठाला येऊन थडकलो होतो.

"ही बातमी वाचली का? कुख्यात नायजेरियन गुन्हेगार अनुआ चिचेबे फरार - शोध चालू - माहिती देणाऱ्यास दहा लाखाचे इनाम," मह्या एका दमात बोलला.
"काय स्मगलर वगैरे आहे काय भेंजो?" मी विचारलं.

"नाय रे. नायजेरियन लाॅटरी फ्राॅड करतो. पण जरा माहिती काढून मेल पाठवतो म्हणे, खरे वाटतील असे."

"म्हणजे, तुमचे काका इंजिनिअर फ्रेडरिक हळदणकर यांचा घानामध्ये मृत्यू झाला आणि तुम्हाला इस्टेट ठेवलीय असले नाहीत?" मी टाळीसाठी हात पुढे केला, पण मह्या गंभीरपणे कायतरी विचार करत होता. अशा वेळेला जरा थांबलं की मग तो विचारांची जुळवाजुळव करून बोलू लागतो.

"व्हाय डू फॅट इंडियन विमेन वेअर सारीज? देअर बेलीज लुक टेरिबल! अँड वी आर अड्वाइज्ड टु कव्हर अप?"
 "व्हाय डू सम  इंडियन मेन होल्ड हॅन्ड्स विथ ईच अदर? दे डोन्ट लुक लाईक दे आर ए कपल!" 

दिवाळी अंकात समावेश झाल्यामुळे कथा ऐसीवरून काढत आहे